Setar (pers. سهتار, przy czym seh znaczy „trzy” a tār „struna”) – tradycyjny perski instrument strunowy szarpany z pudłem rezonansowym, gryfem i 22–28 ruchomymi progami na podstrunnicy.
Opis Pierwsze wzmianki o setarze pojawiały się w literaturze perskiej od ok. XII wieku. Pierwsze graficzne przedstawienia setaru pochodzą z XVI-wiecznych manuskryptów. Setar jest wersją dwustrunowego dotaru wywodzącego się z tanburu, do którego dodano trzecią strunę – stąd też nazwa instrumentu. Współczesny sitar ma cztery struny, a czwarta struna została dodana przez Mosztagha Alego Szaha na początku XIX wieku.
Setar jest jedynym tradycyjnym instrumentem perskim nie używanym w muzyce lekkiej i popularnej.
Pudło rezonansowe setaru zbudowane jest z drewna morwowego, do którego przymocowany jest długi, wąski gryf z 22–28 ruchomymi progami na podstrunnicy. Muzyk trąca struny palcem wskazującym.
Wirtuozi setaru Mirza Abdollah Mirza Hosejn Gholi Sa’id Hormozi Jusef Forutan Ahmad Ebadi (1906–1992) Abolhasan Saba Darjusz Safwat Mohammad Reza Lotfi (ur. 1947) Hosejn Alizade (ur. 1951) Dżalal Zolfonun Darjusz Talaji (ur. 1953) Hamid Motebasem Masud Sza’ari Omid Kamkar Lotfi
Przypisy
Kategoria:Chordofony szarpane Kategoria:Kultura w Iranie Kategoria:Chordofony szyjkowe