Passiflora telesiphe S. Knapp & Mallet – gatunek rośliny z rodziny męczennicowatych (Passifloraceae Juss. ex Kunth in Humb.). Występuje endemicznie w południowo-wschodniej części Ekwadoru.

Rozmieszczenie geograficzne Rośnie endemicznie w południowo-wschodniej części Ekwadoru w prowincji Zamora-Chinchipe.

Morfologia Pokrój Zdrewniałe i trwałe liany. Młode pędy drobno owłosione, włoski mają około 0,5 mm długości, są proste i białe. Liście Młode listki są fioletowe. Starsze liście górną powierzchnię mają ciemnozieloną, czasami z różnorodnymi białymi smugami dookoła nerwów, od spodu są ciemnofioletowe, drobno owłosione. Liście mają 3–8 cm długości oraz 5–11 cm szerokości. Są potrójnie klapowane, całobrzegie i mają eliptyczny bądź eliptyczno-lancetowaty kształt, z ostrym wierzchołkiem. Od postawy liścia wychodzą 3 główne żyłki. Ogonek liściowy ma 1-1,5 cm długości, jest drobno owłosiony, lecz pozbawiony gruczołów. Przylistki są liniowe, czasem sierpowate, mają długość 1,5–2,5 mm. Kwiaty Pojedyncze lub parzyste, połączone na tym samym węźle, wiszące, bez zauważalnego zapachu. Szypułka ma 2,5–3 cm długości, jest blado bordowo-fioletowa, drobno owłosiona. Podsadki są zazwyczaj w odstępach 1,5 mm od siebie, mają 7–13 cm długości i 2–5 cm szerokości, mają kształt od eliptycznego do jajowatego, są trwałe, zielonkawe z odcieniem purpury na żywych roślinach, później brązowieją. Pąki są białe, drobno owłosione. Działki kielicha mają długość 2–2,5 cm, są wąsko trójkątne, błoniaste, blado zielonkawe, później brązowieją, są drobno owłosione z rozproszonymi włoskami, działki są odgięte podczas kwitnienia. Płatki mają długość 1–1,4 cm, są wąsko trójkątne, mają białą barwę, są nagie, cienkie i błoniaste, odgięte w czasie kwitnienia. Przykoronek ułożony jest w dwóch rzędach, biało-purpurowy, ma 3–26 mm długości.

Biologia i ekologia Występuje w niższych piętrach lasów andyjskich na wysokości 1700 m n.p.m. Gatunek jest znany z jednej subpopulacjiPojęcie subpopulacji (podpopulacji) jest wprowadzane w przypadkach ocen zagrożenia populacji silnie rozczłonkowanych, co wzmaga wymieranie taksonu. W przypadkach, gdy subpopulacje są małe i w znacznym stopniu izolowane, rekolonizacja opuszczonych stanowisk jest mało prawdopodobna (zob. metapopulacja oraz J. Mitka, Metodyka oszacowania stopnia zagrożenia populacji roślin i ich siedlisk)., która znajduje się w prywatnym rezerwacie, gdzie okazy zostały zebrane jedynie dwukrotnie, przed 1985 rokiem. Jest prawdopodobne, że występuje również w rezerwacie ekologicznym Illinizas.

Ochrona W Czerwonej księdze gatunków zagrożonych został zaliczony do kategorii DD – gatunków o nieokreślonym stopniu zagrożenia, wymagających dokładniejszych danych. Oprócz niszczenia siedlisk nie są znane konkretne zagrożenia.

Uwagi

Przypisy

Kategoria:Męczennicowate