Grigorij Moisiejewicz Majranowski (ros. Григо́рий Моисе́евич Майрано́вский, ur. 1899 w Batumi (lub w Baku), zm. 1964 (według innych informacji w 1971) w Machaczkale) - funkcjonariusz NKWD, pułkownik służby medycznej MGB ZSRR, zbrodniarz komunistyczny, znany jako „doktor Śmierć”.
Życiorys Urodzony w żydowskiej rodzinie, od 1917 studiował medycynę na uniwersytecie w Tyflisie, następnie w Baku, podczas studiów należał do partii Bund, od 1920 w RKP(b). W latach 1922–1923 studiował w Moskwie. Później wykładał medycynę i był kierownikiem ambulatorium w moskiewskiej fabryce. Od 1928 wykładowca w Instytucie Biochemicznym, 1933-1935 kierownik wydziału toksykologicznego tego instytutu, od 1934 zastępca dyrektora. Od 1935 pracownik Wszechzwiązkowego Instytutu Medycyny Eksperymentalnej, gdzie od 1937 kierował tajnym spec-laboratorium toksykologicznym Wydziału Farmakologii. Od 1937 w 12 Wydziale Głównego Zarządu Bezpieczeństwa Państwowego. W ścisłym porozumieniu z Berią i Mierkułowem przeprowadzał doświadczenia na więźniach skazanych na karę śmierci, mordował ich przy pomocy różnych trucizn. Na polecenie kierownictwa MGB ZSRR brał udział w tajnych zabójstwach przeciwników politycznych. Testował na więźniach m.in. iperyt siarkowy, digitoksynę, kolchicynę, tal, związki arsenu, cyjanku potasu i sodu, akonitynę (przyznał się do zamordowania za jej pomocą 10 osób), strychninę i kurarę. Od 1943 pułkownik służb medycznych NKWD i profesor medycyny. W czerwcu 1946 brał udział w zamordowaniu polskiego inżyniera Nauma Sameta pracującego dla wywiadu wojskowego, we wrześniu 1946 w zamordowaniu ukraińskiego działacza Ołeksandra Szumskiego, latem 1947 zamordował w więzieniu Amerykanina Isaiaha Ogginsa, byłego agenta sowieckiego. 1 listopada 1947 wraz z Naumem Eitingonem i Pawłem Sudopłatowem przygotował morderstwo greckokatolickiego biskupa Użhorodu, Teodora Romży. Według Pawła Sudopłatowa, w lipcu 1947 zamordował szwedzkiego dyplomatę Raoula Wallenberga. 13 grudnia 1951 aresztowany, 14 lutego 1953 skazany na 10 lat więzienia. Zwolniony 13 grudnia 1961.
Odznaczenia Order Czerwonej Gwiazdy (5 listopada 1944) Order „Znak Honoru” (20 września 1943) Odznaka „Zasłużony Funkcjonariusz NKWD” (27 kwietnia 1940) I 6 medali.
Przypisy
Bibliografia Andrzej Goworski, Sowiecki Mengele, "Tygodnik Powszechny", 04.01.2014. Nikita Pietrow, Stalinowski kat Polski Iwan Sierow, Warszawa 2013. Nikita Pietrow, Psy Stalina, Warszawa 2012. Donald Rayfield, Stalin i jego oprawcy, Warszawa 2009. http://tygodnik.onet.pl/historia/kim-byl-glowny-truciciel-nkwd/flc8n https://web.archive.org/web/20141129091401/http://www.asme.pl/118479153692819.shtml http://www.baku.ru/enc-show.php?id=140387&cmm_id=276 (ros.) https://web.archive.org/web/20121019175213/http://memo.ru/uploads/files/845.pdf (ros.) http://www.hrono.ru/biograf/bio_m/mayranovski.php (ros.) https://archive.is/20121221123646/victory.mil.ru/lib/books/memo/sudoplatov_pa/09.html (ros.)
Kategoria:Funkcjonariusze NKWD Kategoria:Odznaczeni Orderem Czerwonej Gwiazdy Kategoria:Odznaczeni Orderem „Znak Honoru” Kategoria:Radzieccy Żydzi Kategoria:Truciciele Kategoria:Urodzeni w 1899 Kategoria:Zmarli w 1964 Kategoria:Żydowscy funkcjonariusze rosyjskich i radzieckich służb specjalnych