Tomasz Henryk Bondarczuk-Galiński (ur. 21 grudnia 1887 we Włodawie, zm. po 1969) – major dyplomowany saperów Wojska Polskiego.
Życiorys Urodził się 21 grudnia 1887 we Włodawie, w rodzinie Wincentego. 19 sierpnia 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu kapitana, w piechocie, w grupie oficerów byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej. Był wówczas oficerem 24 pułku piechotyDziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 32 z 25 sierpnia 1920 roku, poz. 789.. 1 czerwca 1921 roku pełnił służbę w Inspekcji Etapów 6 Armii, a jego oddziałem macierzystym był wówczas 44 pułk Strzelców KresowychSpis oficerów służących czynnie w dniu 1.6.1921 r. Dodatek do Dziennika Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 37 z 24 września 1921 roku, s. 148, 563.. Wiosną 1922 roku został przeniesiony z korpusu oficerów piechoty (40 pułk piechoty Dzieci Lwowskich) do korpusu oficerów inżynierii i saperów z równoczesnym wcieleniem do 9 pułku saperówDziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 9 z 14 kwietnia 1922 roku, s. 317..
3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 14. lokatą w korpusie oficerów inżynierii i saperówLista starszeństwa oficerów zawodowych. Załącznik do Dziennika Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 13 z 8 czerwca 1922 roku, Zakłady Graficzne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1922, s. 231.. W tym samym roku został słuchaczem III Kursu Normalnego Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Z dniem 1 października 1924 roku, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera Sztabu Generalnego, został przydzielony do Oddziału IIIa Biura Ścisłej Rady Wojennej w Warszawie, którego szefem był ówczesny pułkownik Tadeusz Kutrzeba. W czasie studiów i służby sztabowej pozostawał oficerem nadetatowym 9 pułku saperów w BrześciuDziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 103 z 2 października 1924 roku, s. 569.Lista oficerów Sztabu Generalnego, Oddział V Sztabu Generalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych (stan z dnia 31 grudnia 1925 roku), Drukarnia Sztabu Generalnego, Warszawa 1926, s. 14.. 1 grudnia 1924 roku awansował na majora ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 roku i 6. lokatą w korpusie oficerów inżynierii i saperówDziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 131 z 17 grudnia 1924 roku, s. 737.. 20 lutego 1928 roku został przeniesiony do Oddziału III Sztabu Generalnego na stanowisko szefa wydziałuDziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 4 z 20 lutego 1928 roku, s. 34..
Z dniem 2 stycznia 1929 roku został przeniesiony do 4 pułku saperów na stanowisko dowódcy X batalionu saperówDziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 14 z 5 listopada 1928 roku, s. 344.. 23 grudnia 1929 roku został przeniesiony do 6 batalionu saperów w Brześciu nad Bugiem na stanowisko zastępcy dowódcy batalionuDziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 20 z 23 grudnia 1929 roku, s. 389.. 28 stycznia 1931 roku został wyznaczony na stanowisko pełniącego obowiązki dowódcy 6 batalionu saperówDziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 1 z 28 stycznia 1931 roku, s. 29.Lista oficerów dyplomowanych (stan z dnia 15 kwietnia 1931 roku), Sztab Główny, Drukarnia Sztabu Generalnego, Warszawa 1931, s. 28..
W 1932 roku inspektor armii, generał dywizji Aleksander Osiński kwalifikując oficerów stwierdził, że jest to „oficer sztabowy ustalonego charakteru. Bardzo sumienny, pracowity z dużą energią. Jako dowódca baonu dobrze wywiązujący się ze swych zadań kierowniczych, wychowawczych i wyszkoleniowych. Dobry żołnierz i obywatel. Zasługuje na awans tegoroczny”Kwalifikacja majorów 6. Baonu Saperów, Instytut Józefa Piłsudskiego w Ameryce, sygn. 701/1/118, s. 349.. W październiku 1933 roku generał Osiński wydał kolejną opinię o treści: „bardzo dobry, stanowczy i twardy dowódca z dużym zapasem energii i pomysłowości, bardzo dobry instruktor i wychowawca. Wyszkolenie w baonie prowadzą bardzo dobrze, podkreślając znaczenie sapera w linii przy współpracy z piechotą. Zasługuje na awans”Opinie o oficerach sztabowych oddziałów pozadywizyjnych, Instytut Józefa Piłsudskiego w Ameryce, sygn. 701/1/118, s. 378.. Mimo tych pozytywnych opinii nie został awansowany, lecz z dniem 31 grudnia 1933 roku przeniesiony w stan spoczynkuDziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 7 z 20 maja 1933 roku, s. 118. W 1934 roku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr I. Był wówczas „przewidziany do użycia w czasie wojny”.
W czasie okupacji niemieckiej pełnił służbę w Komendzie Głównej Armii Krajowej na stanowisku wojskowego szefa komunikacjiPolski czyn zbrojny w II wojnie światowej, tom III, Polski ruch oporu 1939–1945, Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, Warszawa 1988, , s. 680..
Ordery i odznaczenia Krzyż Walecznych Medal Niepodległości (29 grudnia 1933) „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”. Srebrny Krzyż Zasługi (16 marca 1928)M.P. z 1928 r. nr 65, poz. 89 „za zasługi na polu organizacji wojska”. Medal Zwycięsta („Médaille Interalliée”) (zezwolenie Naczelnika Państwa w 1921)Decyzja Naczelnika Państwa z 12 grudnia 1921 r. (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 9, s. 270)
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Członkowie Komendy Głównej AK Kategoria:Dowódcy 6 Batalionu Saperów (II RP) Kategoria:Ludzie urodzeni we Włodawie Kategoria:Majorowie saperów II Rzeczypospolitej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Medalem Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Oficerowie 24 Pułku Piechoty (II RP) Kategoria:Oficerowie dyplomowani II Rzeczypospolitej Kategoria:Polacy – oficerowie Imperium Rosyjskiego Kategoria:Polacy odznaczeni Medalem Zwycięstwa Kategoria:Urodzeni w 1887 Kategoria:Zmarli w XX wieku