thumb|Uropeltis pulneyensis thumb|Uropeltis shorttii
Uropeltis – rodzaj węży z rodziny tarczogonowatych (Uropeltidae).
Zasięg występowania Rodzaj orientalny, endemiczny dla subkontynentu indyjskiego, gdzie gady te zamieszkują Indie i Sri Lankę.
Opis Węże o oczach położonych na tarczy ocznej, pozbawione skroni i łusek nadocznych. Ogon mają stożkowaty lub skośnie ścięty, zakończony małą tarczką. Koniec tej tarczki może być kwadratowy lub dwuspiczasty, z dwoma wierzchołkami ustawionymi tuż obok siebie.
Systematyka Etymologia Uropeltis: oura „ogon”; πελτη peltē „mała tarcza bez obramowania” (tj. łuska). Coloburus: gr. κολοβος kolobos „okaleczony, obcięty”; ουρα oura „ogon”. Gatunek typowy: Uropeltis ceylanica . Silybura: gr. σιλλυβον sillubon „rodzaj ostu”; ουρα oura „ogon”. Gatunek typowy: Silybura macrolepis .
Taksonomia i podział systematyczny Rodzaj Uropeltis został wprowadzony w 1829 roku przez Georges’a Cuviera. Gatunkiem typowym wyznaczył on Uropeltis ceylanica. Solidność opracowania taksonomicznego tego rodzaju jest niesatysfakcjonująca. W XIX wieku wyłączono z tego rodzaju kilka nowych, które później zostały z nim zsynonimizowane i zniesione. Również wiele gatunków opisywanych było bez wyznaczenia okazów typowych, a potem znoszonych jako młodsze synonimy bez przeprowadzenia dyskusji. Część z nich może się okazać jednak faktycznymi gatunkami, jak np. U. bicatenata opisany przez Alberta Günthera w 1864, po czym zsynonimizowany, został w 2008 roku na powrót rozpoznany jako faktyczny gatunek przez D. Gowera i współpracowników.
Według pracy Gowera i innych z 2008 roku rodzaj ten liczył około 23 gatunków. Pyron i współpracownicy (2016) przenieśli gatunki U. melanogaster i U. phillipsi do rodzaju Rhinophis; jednocześnie autorzy uznali U. ruhunae za młodszy synonim U. woodmasoni, a U. smithi – za młodszy synonim gatunku Uropeltis grandis.
Baza The Reptile Database wymienia 29 gatunków z tego rodzaju:
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Tarczogonowate