thumb|Symboliczne upamiętnienie Edwarda Kościńskiego na grobowcu jego żony Anny. thumb|Kamień pamiątkowy przy Dębie Pamięci Edwarda Kościńskiego w Brzozowie. Edward Kościński (ur. 7 września 1893 w Brzozowie, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys Syn Józefa (1849–1921), rzeźnika w Brzozowie) i Antoniny z domu Pilawskiej (1851–1926). Miał brata Wojciecha, profesora gimnazjalnego (1881–1928) urodzony 7 września w BrzozowieInskrypcja na tablicy symbolicznej grobowca Kościńskich na cmentarzu komunalnym w Brzozowie wskazała datę urodzenia Edwarda Kościńskiego: 20 września 1893.. W roku szkolnym 1906/1907 był uczniem II klasy w C. K. Gimnazjum w Sanoku. Ukończył Seminarium Nauczycielskie w Rudniku. Po wybuchu I wojny światowej w 1914 został wcielony do c. i k. armii. Później wstąpił do 5 Dywizji Strzelców Polskich. Został dowódcą II batalionu w 3 pułku strzelców polskich im. Henryka Dąbrowskiego.

Po powrocie do kraju wstąpił do Wojska Polskiego. W szeregach 101 pułku piechoty walczył na wojnie z bolszewikami i dostał się do niewoli. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 14. lokatą w korpusie oficerów sanitarnych, grupa oficerów sanitarno-administracyjnych, a jego oddziałem macierzystym była kompania zapasowa sanitarna nr 2. Później został przeniesiony do korpusu oficerów piechoty i awansowany na kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku. W 1923 był przydzielony do 74 Górnośląskiego pułku piechoty w Lublińcu. W styczniu 1924 został przydzielony do Powiatowej Komendy Uzupełnień Łuniniec na stanowisko oficera instrukcyjnego. W styczniu 1925 został przydzielony do 74 pp, w którym kontynuował służbę na stanowisku dowódcy kompanii. 2 grudnia 1930 roku został mianowany majorem ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1931 roku i 34. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W marcu 1931 roku został przesunięty ze stanowiska pełniącego obowiązki obwodowego komendanta Przysposobienia Wojskowego na stanowisko dowódcy batalionu. W listopadzie 1933 został przesunięty ze stanowiska dowódcy baonu na stanowisko kwatermistrza pułku. Na stopień podpułkownika został mianowany ze starszeństwem z dniem 19 marca 1938 roku i 43. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W 1939 roku pełnił służbę w 86 pułku piechoty w Mołodecznie na stanowisku I zastępcy dowódcy pułku.

W czasie kampanii wrześniowej we wrześniu 1939 roku objął dowództwo rezerwowego 206 pułku piechoty i na jego czele wziął udział w obronie Lwowa. Po kapitulacji załogi Lwowa dostał się do niewoli sowieckiej. Został przewieziony do obozu w Starobielsku. Wiosną 1940 roku został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Charkowie i pogrzebany potajemnie w bezimiennej mogile zbiorowej w Piatichatkach, gdzie od 17 czerwca 2000 roku mieści się oficjalnie Cmentarz Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie. Figuruje na Liście Starobielskiej NKWD, pod poz. 1411.

Jego żoną była Anna z Piotrowskich (1905–1935).

Upamiętnienie Edward Kościński został symbolicznie upamiętniony na grobowcu, w którym została pochowana jego żona Anna, znajdującym się na Cmentarzu Komunalnym w Brzozowie.

Jego nazwisko zostało wymienione wśród upamiętnionych ofiar II wojny światowej, ustanowionej 10 października 1976 roku w kościele Przemienienia Pańskiego w Brzozowie.5 października 2007 roku minister obrony narodowej Aleksander Szczygło mianował go pośmiertnie na stopień pułkownikaDecyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 października 2007 w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 roku w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.

W ramach akcji „Katyń... pamiętamy” / „Katyń... Ocalić od zapomnienia”, zostały zasadzone Dęby Pamięci honorujące Edwarda Kościńskiego: przy I Liceum Ogólnokształcącym im. Króla Kazimierza Wielkiego w Brzozowie i w Kielcach..

Ordery i odznaczenia Krzyż Niepodległości (10 grudnia 1931) „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”. Krzyż Walecznych Złoty Krzyż Zasługi (16 marca 1934) „za zasługi na polu wyszkolenia wojska”. Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości

Zobacz też

jeńcy polscy w niewoli radzieckiej (od 1939 roku) obozy NKWD dla jeńców polskich ofiary zbrodni katyńskiej – zamordowani w Charkowie

Uwagi

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Jeńcy polscy w niewoli radzieckiej (kampania wrześniowa) Kategoria:Jeńcy polscy w niewoli sowieckiej (1919–1922) Kategoria:Ludzie urodzeni w Brzozowie Kategoria:Ludzie związani z Rudnikiem nad Sanem Kategoria:Obrońcy Lwowa (1939) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych Kategoria:Odznaczeni Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918–1921 Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Oficerowie 74 Górnośląskiego Pułku Piechoty Kategoria:Oficerowie Wojska Polskiego zamordowani w Charkowie Kategoria:Podpułkownicy piechoty II Rzeczypospolitej Kategoria:Polacy – oficerowie armii austro-węgierskiej Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Uczniowie Gimnazjum im. Królowej Zofii w Sanoku Kategoria:Urodzeni w 1893 Kategoria:Zmarli w 1940 Kategoria:Żołnierze 5. Dywizji Strzelców Polskich na Syberii Kategoria:Oficerowie 3 Pułku Strzelców Polskich im. Henryka Dąbrowskiego Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Ofiar Totalitaryzmu na Piatichatkach w Charkowie