Massimo Onofri (ur. 13 września 1961 w Viterbo) – włoski eseista i krytyk literacki.
Ukończył filozofię na uniwersytecie Sapienza w Rzymie. Pracuje jako wykładowca współczesnej literatury włoskiej oraz krytyki literackiej na Uniwersytecie w Sassari. Specjalizuje się głównie w literaturze sycylijskiej. Publikuje w licznych pismach, m.in. w Avvenire, La Stampa i l’Unità.
Wybrane publikacje Storia di Sciascia, 1994 Ingrati Maestri. Discorso sulla critica da Croce ai contemporanei, 1995 Tutti a cena da don Mariano. Letteratura e mafia nella Sicilia della nuova Italia, 1996 Il canone letterario 2001 Sciascia, 2002 La modernità infelice. Saggi sulla letteratura siciliana del Novecento, 2003 Il sospetto della realtà. Saggi e paesaggi novecenteschi, 2004 Sensi vietati. Diario pubblico e contromano 2003-2006, 2006 Tre scrittori borghesi. Soldati, Moravia, Piovene, 2007 La ragione in contumacia. La critica militante ai tempi del fondamentalismo,2007 Recensire. Istruzioni per l'uso, 2008 Nuovi sensi vietati 2006-2009, 2009 Il suicidio del socialismo. Inchiesta su Pellizza da Volpedo, 2009 Il secolo plurale. Profilo di storia letteraria novecentesca, 2010 L'epopea infranta. Retorica e antiretorica per Garibaldi, 2011 Altri italiani. Saggi sul Novecento, 2012
Bibliografia Literatura na Świecie nr 3-4/2009
Kategoria:Włoscy eseiści Kategoria:Urodzeni w 1961