Stanisław Dunin-Markiewicz (ur. 19 października 1885 w Warszawie, zm. 25 kwietnia 1946) – polski inżynier.
Życiorys Urodził się 19 października 1885 w Warszawie. W 1911 ukończył studia na Wydziale Chemii Politechniki Lwowskiej z tytułem inżyniera. Pracował w majątkach Klemensów i Zwierzyniec należących do rodziny Zamoyskich. W okresie II Rzeczypospolitej pełnił funkcję dyrektora technicznego Państwowej Wytwórni Prochu i Materiałów Kruszących w Pionkach (później przemianowana na Państwową Wytwórnię Prochu); do 1932 miasto Pionki istniało pod nazwą Zagożdżon. Dyrektorem fabryki był mjr dr inż. Jan Prot. Wyprodukowany w Pionkach materiał saperski nazwano od nazwiska S. Dunin-Markiewicza; ponadto w powstałym wskutek wsparcia PWP tamtejszym kościele św. Barbary na cześć kierowników fabryki nazwano dzwony „Jan” – Jan Prot, „Stanisław” – S. Dunin-Markiewicz i „Zygmunt” – Zygmunt Rakowicz.
Był majorem Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie. Zmarł 25 kwietnia 1946 i został pochowany na cmentarzu Corstorphine Hill w Edynburgu.
Był mężem Marii z Łobodzińskich, z którą miał czworo swoich dzieci, w tym córkę Barbarę po mężu Modzelewską (ur. 1920) oraz jedno adoptowane.
Ordery i odznaczenia Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (11 listopada 1937) „za zasługi na polu przemysłu wojennego”. Złoty Krzyż Zasługi (10 listopada 1928)M.P. z 1928 r. nr 260, poz. 634 „w uznaniu zasług, położonych w poszczególnych działach pracy dla wojska”.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Absolwenci Politechniki Lwowskiej Kategoria:Działacze gospodarczy II Rzeczypospolitej Kategoria:Ludzie urodzeni w Warszawie (Królestwo Kongresowe) Kategoria:Ludzie związani z Klemensowem Kategoria:Ludzie związani z Pionkami Kategoria:Majorowie Polskich Sił Zbrojnych Stanisław Dunin Markiewicz Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Corstorphine Hill w Edynburgu Kategoria:Polscy inżynierowie Kategoria:Urodzeni w 1885 Kategoria:Zmarli w 1946