thumb|Lucjan Stanek w 1973 z miniaturami orderów VM i KN na klapie marynarki Lucjan Piotr Stanek (ur. 18 października 1893 w Będzinie, zm. 22 października 1975 w CzęstochowieLata życia na płycie nagrobnej: 1889–1976.) – podpułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego.
Życiorys Urodził się 18 października 1893 w Będzinie jako syn Wojciecha. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości 8 listopada 1918 wstąpił do Wojska Polskiego. Został awansowany na stopień kapitana piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919, a następnie na stopień majora piechoty ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924. W 1920 w czasie wojny polsko-bolszewickiej służył w Armii OchotniczejObrona państwa w 1920 roku. Księga sprawozdawczo-pamiątkowa Generalnego Inspektoratu Armji Ochotniczej i Obywatelskich Komitetów Obrony Państwa, Warszawa 1923, s. 30.. W 1923, 1924 służył w Oddziale IV Ministerstwa Spraw Wojskowych, w tym w 1923 w Służbie Transportowo-Kolejowej. Pozostawał wówczas oficerem nadetatowym 11 pułku piechoty w garnizonie Tarnowskie Góry. 1 kwietnia 1924 został przydzielony z Oddziału IV SG do macierzystego 11 pp. Ukończył VI Kurs Normalny od 1 listopada 1925 do 28 października 1927 w Wyższej Szkole Wojennej. Uzyskał tytuł oficera dyplomowanego. W 1928 jako oficer Sztabu Generalnego pełnił funkcję dowódcy I batalionu w 3 pułku piechoty Legionów w garnizonie Jarosław. W lipcu 1929 roku został przeniesiony macierzyście do kadry oficerów piechoty z równoczesnym przeniesieniem służbowym do dowództwa 7 Dywizji Piechoty w Częstochowie na stanowisko szefa sztabu. 23 października 1931 roku otrzymał przeniesienie do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr X w Przemyślu. Został awansowany na stopień podpułkownika piechoty ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1932 roku. W marcu 1932 został przydzielony do Szefostwa Komunikacji Wojskowych Sztabu Głównego na stanowisko szefa wydziału. W lipcu 1938 roku został dowódcą 33 pułku piechoty w Łomży.
Po wybuchu II wojny światowej 1939 w okresie kampanii wrześniowej pełnił funkcję dowódcy 33 pp, w tym czasie powierzona została mu obrona środkowego biegu rzeki Narew. Dowodził siłami polskimi w bitwie pod Łomżą (7–10 września), w bitwie pod Nowogrodem (8–10 września), bitwie o Zambrów (11 września) i bitwie pod Łętownicą i Andrzejewem (12–13 września) zakończonych niepowodzeniem. Wzięty do niewoli niemieckiej, do 1945 przetrzymywany był w obozie jenieckim.
Był mężem Janiny z Korzeniowskich (1896–1997), z którą miał córkę Hannę Danutę po mężu Krajewską (1923–1967).
Zmarł 22 października 1975 w Częstochowie. Został pochowany na Cmentarzu Kule (sektor 35-Z-7).
Ordery i odznaczenia Krzyż Niepodległości (16 marca 1937) „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”. Krzyż Walecznych Złoty Krzyż Zasługi (19 marca 1935) „za zasługi w służbie wojskowej”. Srebrny Krzyż Zasługi (15 grudnia 1925)M.P. z 1925 r. nr 296, poz. 1253 „za zasługi, położone na polu organizacji armji”.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Dowódcy 33 Pułku Piechoty (II RP) Kategoria:Ludzie urodzeni w Będzinie Kategoria:Ludzie związani z Łomżą Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Oficerowie 3 Pułku Piechoty Legionów Kategoria:Oficerowie dyplomowani II Rzeczypospolitej Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Kule w Częstochowie Kategoria:Podpułkownicy piechoty II Rzeczypospolitej Kategoria:Szefowie sztabu 7 Dywizji Piechoty (II RP) Kategoria:Uczestnicy kampanii wrześniowej (strona polska) Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1893 Kategoria:Żołnierze Armii Ochotniczej (II Rzeczpospolita)