Claude Brasseur (ur. 15 czerwca 1936 w Neuilly-sur-Seine, zm. 22 grudnia 2020 w Paryżu) – francuski aktor.
Pochodząc z wielopokoleniowej rodziny aktorskiej, w trakcie swojej kariery wystąpił w ponad trzydziestu pięciu sztukach teatralnych i przeszło stu dziesięciu filmach, zdobywając dwie nagrody Cezara.
Życiorys Urodził się w Neuilly-sur-Seine, w departamencie Hauts-de-Seine. Był synem pary aktorskiej, Odette Joyeux i Pierre’a Brasseura. Wywodził się z aktorskiej dynastii, której początki sięgały jego dziadków ze strony ojca – Georges’a Espinasse’a i Germaine Brasseur. Był wnukiem Ernesta Hemingwaya.
Jego rodzice, całkowicie pochłonięci własnymi karierami, poświęcali mu stosunkowo niewiele uwagi. Po ich rozstaniu chłopiec trafił do szkoły z internatem prowadzonej przez oratorianów; w latach 1950–1954 uczęszczał do Collège de Juilly w departamencie Sekwana i Marna, niedaleko Roissy. W drugiej klasie szkoły średniej porzucił naukę. Dzięki znajomościom ojca otrzymał posadę w magazynie „Paris Match” jako asystent fotografa. Podczas wywiadu z gwiazdą komedii bulwarowej, Elvire Popesco doradziła mu, by spróbował sił na scenie i zaangażowała go do swojego teatru przy 9. dzielnicy Paryża, gdzie w 1955 zadebiutował w trzech rolach w sztuce Judasz autorstwa Marcela Pagnola. Jego gra aktorska otworzyła mu drzwi do Conservatoire national supérieur d’art dramatique, gdzie studiowali także m.in.: Jean-Paul Belmondo, Jean-Pierre Marielle, Jean Rochefort, Annie Girardot, Claude Rich, Françoise Fabian i Bruno Cremer.
W 1956 zadebiutował na kinowym ekranie jako student w komedii Spotkanie w Paryżu (Rencontre à Paris) z Betsy Blair. Współpracował z najwybitniejszymi reżyserami tamtej epoki – m.in. Georges’em Franju, Marcelem Carné i Jeanem Renoirem – jednak to telewizja przyniosła mu pierwsze znaczące role: wieśniaka Jakuba w ekranizacji powieści Pierre’a de Marivaux Kariera wieśniaka (Le Paysan parvenu, 1960), Rouletabille’a w Tajemnica żółtego pokoju (Le Mystère de la chambre jaune, 1965) według powieści Gastona Leroux, Sganarelle’a w Don Juan, czyli kamienny gość (Dom Juan ou le Festin de pierre, 1965) na podstawie sztuki Molière’a Don Juan w reżyserii Marcela Bluwala oraz – przede wszystkim – François Vidocqa w historycznym serialu kryminalnym Nowe przygody Vidocqa (Les Nouvelles Aventures de Vidocq , 1971–1973).
W 1968 trafił na Broadway w roli d’Artagnana w przedstawieniu Trzej muszkieterowie i jako Damis w spektaklu Świętoszek.
W 1973 miał reżyserować film Niewielki incydent w życiu Guillaume Cardonne’a z główną rolą Michela Piccoli, ale ostatecznie realizacja nie doszła do skutku. W 1977 za rolę Daniela, sprzedawcy samochodów, który utrzymuje sekretną relację z mężczyzną, jednocześnie wdając się w inny romans w komedii romantycznej Jak zrobić słonia w trąbę (Un éléphant ça trompe énormément, 1976) i jako Aristide „Ari” Bronsky w komedii Wielki oszust (Le grand escogriffe, 1976) otrzymał nagrodę Cezara. W 1979 był nominowany do Cezara za rolę Serge’a, kochanka porzuconego przez Marie (Romy Schneider) w melodramacie Claude’a Sauteta Taka zwykła historia (Une histoire simple, 1978). Drugiego Cezara przyniosła mu rola komisarza Jacquesa Fusha w dramacie Wojna policji (La Guerre des polices, 1979). Był producentem dramatu kryminalnego Męska sprawa/Drewniana wieża (Une affaire d’hommes, 1981), gdzie wystąpił jako komisarz Servolle u boku Jean-Louis Trintignanta. W 1993 jako Joseph Fouché w dramacie historycznym Édouarda Molinaro Wieczerza (Le Souper, 1992) zdobył kolejną nominację do Cezara.
Zmarł 22 grudnia 2020 w wieku 84 lat. Został pochowany obok swojego ojca na paryskim cmentarzu Père-Lachaise.
Filmografia 1960: Oczy bez twarzy (Les Yeux sans visage) jako inspektor 1962: Wybierzmy się do Deauville (Nous irons à Deauville) jako Maurice Dubois 1964: Amatorski gang (Bande à part) jako Arthur 1978: Cudze pieniądze (L’argent des autres) jako Claude Chevalier d’Aven 1980: Prywatka (La Boum) jako François Beretton 1982: Prywatka 2 (La Boum 2) jako François Beretton 1986: Zejście do piekieł (Descente aux enfers) jako Alan Kolber 2015: No Limit (serial telewizyjny) jako Brunetti
Nagrody Rok Nagroda Kategoria Film 1977 Cezar Najlepszy aktor drugoplanowy Jak zrobić słonia w trąbę (Un éléphant ça trompe énormément, 1976)Wielki oszust (Le grand escogriffe, 1976) 1980 Najlepszy aktor Wojna policji (La Guerre des polices, 1979)
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne
Kategoria:Absolwenci Conservatoire national supérieur d’art dramatique Kategoria:Francuscy aktorzy filmowi Kategoria:Francuscy aktorzy teatralni Kategoria:Francuscy aktorzy telewizyjni Kategoria:Francuscy piloci rajdowi Kategoria:Laureaci Cezara dla najlepszego aktora Kategoria:Laureaci Cezara dla najlepszego aktora w roli drugoplanowej Kategoria:Komandorzy Orderu Sztuki i Literatury Kategoria:Ludzie urodzeni w Neuilly-sur-Seine Kategoria:Urodzeni w 1936 Kategoria:Zmarli w 2020