Nick Phipps (ur. 9 stycznia 1989 w Baulkham Hills w Sydney) – australijski rugbysta występujący na pozycji w zespole Waratahs, triumfator Super Rugby, reprezentant kraju zarówno w wersji piętnasto-, jak i siedmioosobowej, zwycięzca Pucharu Trzech Narodów 2011 oraz zdobywca srebrnego i brązowego medalu podczas pucharu świata w rugby, a także srebrny medalista igrzysk Wspólnoty Narodów z kadrą rugby 7.
Kariera klubowa Na poziomie klubowym związany był z Sydney Uni Football Club, z którym odnosił sukcesy zarówno w zespole juniorów, jak i w seniorskim Shute Shield.
W lipcu 2010 roku podpisał kontrakt na występy w nowo utworzonej franszyzie Melbourne Rebels, gdzie miał rywalizować z Richardem Kingim o miejsce zmiennika Sama Cordingleya. Kontuzja tego ostatniego spowodowała, iż już w drugiej rundzie sezonu 2011 został podstawowym łącznikiem młyna zespołu, a wysoka forma dała mu wyróżnienie dla najlepszego gracza Rebels według samych zawodników oraz najlepszego australijskiego debiutanta roku. Odrzucając ofertę Waratahs przedłużył następnie kontrakt o kolejne dwa sezony, a koszulkę numer dziewięć – bez jednego spotkania – utrzymał do końca pobytu w Melbourne.
Rekrutacja przez Rebels Luke’a Burgessa była jedną z przyczyn, dla której ogłosił powrót do rodzinnego stanu związując się dwuletnią umową z Waratahs. Już w jego pierwszym sezonie zespół po raz pierwszy triumfował w rozgrywkach Super Rugby, a Phipps przedłużył kontrakt do 2017.
W inauguracyjnej edycji National Rugby Championship został przydzielony do zespołu Sydney Stars, nie zagrał jednak w żadnym spotkaniu z uwagi na obowiązki w kadrze.
Kariera reprezentacyjna Był stypendystą Australian Institute of Sport. W stanowych barwach występował w mistrzostwach kraju U-16 wraz z Robem Horne’em zwyciężając w roku 2005.
W listopadzie 2009 roku otrzymał od Michaela O’Connora powołanie do kadry rugby siedmioosobowego za kontuzjowanego Jamesa Stannarda na dwa rozpoczynające sezon 2009/2010 turnieje. W tej serii zespół zajął trzecią lokatę w klasyfikacji generalnej, najlepszą od sezonu 2000/2001. Ostatnim sprawdzianem kadry przed turniejem rugby 7 na Igrzyskach Wspólnoty Narodów 2010 były Mistrzostwa Oceanii w Rugby 7 Mężczyzn 2010, w których zwyciężyła pokonując w finale ówczesnych triumfatorów IRB Sevens World Series, Samoańczyków. W Nowym Delhi Australijczycy odnieśli natomiast historyczny sukces zdobywając srebrny medal, złoto przypadło zaś triumfatorom wszystkich dotychczasowych edycji rugby 7 na Igrzyskach Wspólnoty Narodów, Nowozelandczykom. W tej kadrze Phipps pojawił się również w sezonie 2010/2011.
Po przejściu w roku 2010 do kategorii seniorów i zaledwie dziesięciu meczach w pierwszym zespole klubu został niespodziewanie powołany na tournée australijskiej reprezentacji do Europy jako trzeci łącznik młyna za Willem Genią i Lukiem Burgessem i swój pierwszy występ w barwach Wallabies zaliczył wchodząc na boisko z ławki rezerwowych w towarzyskim spotkaniu z Munster. Pozostał w kadrze również w kolejnym roku, w testmeczu zadebiutował niespodziewanie przegranym pojedynkiem z Samoa, a następnie wszedł na boisko w jednym meczu zakończonej pierwszym od dekady triumfie kampanii Wallabies w Pucharze Trzech Narodów. Wystąpił w barwach Australian Barbarians przeciwko Kanadzie, po czym został wymieniony w składzie na Puchar Świata w Rugby 2011. Podczas turnieju zagrał jedynie w spotkaniu z najsłabszą w grupie Rosją, a Australijczycy zdobyli brązowe medale po wygranej nad Walią w meczu o trzecie miejsce.
Podczas testmeczów w czerwcu 2012 roku Nic White był preferowanym zastępcą Genii, kiedy jednak obaj doznali poważnych kontuzji, Phipps objął rolę podstawowego łącznika młyna reprezentacji, tylko w jednym z dziewięciu pozostałych spotkań sezonu oddając koszulkę numer 9 Brettowi Sheehanowi. Początek kolejnego reprezentacyjnego sezonu zdominowany był przez tournée British and Irish Lions 2013, na które zawodnik otrzymał powołanie w drugiej turze, a choć został wyznaczony przez Robbie’ego Deansa na wszystkie trzy testmecze przeciwko turystom, na boisku pojawił się w epizodycznych rolach w dwóch z nich. Po zmianie selekcjonera na Ewena McKenziego do końca sezonu nie zagrał już w żadnym spotkaniu, choć w listopadzie znajdował się w meczowym składzie przeciw Szkotom. W trzech testmeczach przeciwko Francuzom w czerwcu 2014 roku był zmiennikiem Nica White’a, a w ostatnim z nich zdobył swoje pierwsze w reprezentacyjnej karierze przyłożenie. Tę samą rolę pełnił w dwóch spotkaniach o Bledisloe Cup otwierających The Rugby Championship 2015, następnie jednak przejął rolę pierwszego łącznika młyna, której nie oddał już do końca roku, także pod wodzą Michaela Cheiki.
Varia Uczęszczał do The King’s School, gdzie jego ojciec był dyrektorem sportowym, następnie studiował na Swinburne University of Technology oraz Uniwersytecie w Sydney. Był ambasadorem Royal Flying Doctor Service of Australia. Pochodzi z rodziny związanej z Wallabies – w reprezentacji kraju występował również jego dziadek James wraz ze swym bratem Peterem.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Australijscy zawodnicy rugby union Kategoria:Urodzeni w 1989 Kategoria:Rugbyści Rebels Kategoria:Rugbyści Waratahs Kategoria:Uczestnicy Pucharu Świata w Rugby 2011 Kategoria:Uczestnicy Pucharu Świata w Rugby 2015 Kategoria:Medaliści Igrzysk Wspólnoty Narodów 2010