Agnozja wzrokowa – rodzaj agnozji polegający na niezdolności rozpoznawania obiektów za pomocą wzroku, przy jednoczesnym braku pierwotnych deficytów sensorycznych ani upośledzenia funkcji intelektualnych.
Zaburzenie po raz pierwszy opisał Zygmunt Freud w 1891 roku, ale znane było już wcześniej. W 1890 roku Heinrich Lissauer opisał dwa rodzaje zaburzeń rozpoznawania: postać apercepcyjną oraz asocjacyjną. W agnozji apercepcyjnej deficyty występują w procesie przetwarzania bodźców w całościowe spostrzeżenie, natomiast w agnozji asocjacyjnej spostrzeżenie zostaje utworzone, jednak nie wywołuje śladów pamięciowych, które są konieczne aby nadać spostrzeżeniu znaczenie.
Wyróżnia się kilka rodzajów agnozji wzrokowej: wzrokowa agnozja przedmiotów agnozja symultatywna (symultanagnozja) agnozja wzrokowo-przestrzenna agnozja twarzy (prozopagnozja) agnozja barw czysta ślepota słów (aleksja agnostyczna)
Wszystkie rodzaje agnozji wzrokowej są spowodowane uszkodzeniem płatów potylicznych.
Zobacz też zespół Antona zespół Klüvera-Bucy’ego zespół widzenia mimo ślepoty
Bibliografia
Kategoria:Choroby układu nerwowego