Gmach Instytutu Techniki Cieplnej Politechniki Warszawskiej (Pawilon Techniki Cieplnej) – zabytkowy budynek Politechniki Warszawskiej znajdujący się przy ulicy Nowowiejskiej 21/25 w Warszawie, w dzielnicy Śródmieście.
Budynek w pierwotnej formie ma trzy skrzydła o rzucie wydłużonej podkowy otwartej na południe. Północne skrzydło położone jest przy ulicy Nowowiejskiej. Na jego zapleczu, pomiędzy skrzydłami bocznymi, dobudowano audytorium. Gmach zwieńczony jest wydatnym gzymsem płytowym. Elewacja parteru pokryta jest pasami groszkowanej rustyki. Wejście jest potrójnym portalem z piaskowcową oprawą. Jest wyniesione i prowadzą do niego schody. Na środku dziedzińca znajduje się chłodnia kominowa.
Historia Gmach powstał w pierwszej połowie lat 50. XX wieku zgodnie doktryną realizmu socjalistycznego. Jest jedną z najwcześniejszych inwestycji Politechniki Warszawskiej po II wojnie światowej. Inicjatorem budowy gmachu był Bohdan Stefanowski, jeden z twórców warszawskiej szkoły termodynamiki. Budynek został zaprojektowany w 1952 roku i wzniesiony w latach 1952–1955 według projektu Józefa Ufnalewskiego i Józefa Korszyńskiego.
Budynek został wybudowany w wersji uboższej niż planowana. Nie zrealizowano oblicowania dolnych kondygnacji piaskowcem i górnych cegłą elewacyjną. Nie zwieńczono go również balustradową attyką. Ostateczny styl w związku z tym mniej przypomina monumentalny socrealizm, a bardziej zredukowany neorenesans.
W 2015 roku gmach został wpisany do rejestru zabytków.
W 2024 roku zakończyła się modernizacja gmachu, w ramach której m.in. stworzono na dziedzińcu wewnętrznym nową wielofunkcyjną kubaturę, a w hali D − ścieżkę dydaktyczno-edukacyjną, eksponującą urządzenia będące zabytkami ruchomymi (zespół oryginalnych elementów mini siłowni dydaktycznej). W jej ramach zadaszono dziedziniec.
Od 2025 roku gmach jest także siedzibą Muzeum Politechniki Warszawskiej.
Przypisy
Kategoria:Budynki Politechniki Warszawskiej Kategoria:Architektura socrealistyczna w Warszawie Kategoria:Zabytki nieruchome w Warszawie