Psalm 140 – jeden z utworów zgromadzonych w biblijnej Księdze Psalmów. Psalm jest zaliczany do dzieł dawidowychM.J. Mangano, Wstęp do Starego Testamentu cz.2, Chrześcijański Instytut Biblijny, Warszawa 2009, s. 54, 55.. W numeracji Septuaginty psalm ten nosi numer 139.
Teologia Psalmu Utwór można sklasyfikować jako lamentację jednostki. Psalmista prosi o wybawienie od spisku, jaki uknuli wrogowie, oraz od przemocy słownej (140, 2–8). Druga część psalmu skupia się na modlitwie o klęskę wrogów. Podmiot liryczny odwołuje się do odpłaty, jaka powinna sięgnąć prześladowców za zło, jakiego sam doświadcza (140, 9–12). Ostatnie wersety psalmu kończą się wyznaniem ufności Bogu przez psalmistę (140, 13–14)Pismo Święte Starego i Nowego Testamentu najnowszy przekład z języków oryginalnych z komentarzem, s. 1327.. Ta błagalna pieśń stanowi swoiste wyznanie wiary w sprawiedliwy osąd Boży. Na wyznanie psalmisty duży wpływ mają przeciwności, z jakimi się zmaga. Bóg w utworze ukazany jest jako obrońca psalmistyG. Ravasi, Księga czwarta (Ps 90-106) i piąta (Ps 107-150), [w:] Międzynarodowy komentarz do Pisma Świętego, red. W.R. Farmer, Warszawa 2001, s. 730..
Symbolika Kara, węgiel ognisty (140,11), pojawia się w wasalnych traktatach Assarhaddona jako kara za złamanie porozumienia. Hieronim ze Strydonu posługiwał się tym psalmem w walce z grzechem języka. Augustyn z Hippony dostrzega w nim rys cierpiącego Chrystusa. W utworze trzykrotnie pojawia się niejasne słowo sela, którego znaczenie nie jest dokładnie znane W.A. Beardslee, Sela, [w:] Słownik Wiedzy Biblijnej, red. B.M. Metzger, M.D. Coogan, 2004, s. 708..
Przypisy
Linki zewnętrzne
w Biblii Tysiąclecia
Kategoria:Psalmy