Wilkowór (Thylacinus) – wymarły rodzaj ssaków z rodziny wilkoworowatych (Thylacinidae).
Zasięg występowania Rodzaj obejmował gatunki występujące na kontynencie australijskim.
Morfologia Długość ciała (bez ogona) 85,1–118,1 cm, długość ogona 33,1–61 cm; masa ciała 15–35 kg.
Systematyka Rodzaj zdefiniował w 1824 roku holenderski zoolog Coenraad Jacob Temminck w publikacji swojego autorstwa o tytule Monographie de mammalogie. Jako gatunek typowy wyznaczył wilkowora tasmańskiego (T. cynocephalus).
Etymologia Thylacinus (Thylacynus): thulax, θυλακος thulakos „wór”; κυων kuōn, κυνος kunos „pies”. Paracyon (Peracyon): gr. παρα para „blisko”; κυων kuōn, κυνος kunos „pies”. Gatunek typowy: Didelphis cynocephala . Lycaon: gr. λυκαων lukaōn „zwierzę podobne do wilka” (w mitologii greckiej Likaon był królem Arkadii, którego Zeus przemienił w wilka). Peralopex: gr. πηρα pēra „skórzana torba”; αλωπηξ alōpēx, αλωπεκος alōpekos „lis”.
Podział systematyczny Do rodzaju należały następujące gatunki:
wymarły w 1936 roku: Thylacinus cynocephalus – wilkowór tasmański
oraz wymarłe w czasach prehistorycznych na obszarze Australii: Thylacinus macknessi (miocen) Thylacinus megiriani (miocen–pliocen) Thylacinus potens (miocen) Thylacinus yorkellus (pliocen)
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Wilkoworowate