thumb|200px|Kartusz z inicjałami Richarda i Paula Ehrlichów „R u P E” na zachodniej ścianie dawnego szpitala żydowskiego we Wrocławiu thumb|200px|1899Kamienica przy ul. Włodkowica 9 mieszcząca biura zarządu gminy żydowskiej thumb|200px|1901Dom towarowy Louisa Cohna w Rynku 49 thumb|200px|1906Dom własny Paula Ehrlicha przy ul. Jastrzębiej 18-20 thumb|200px|1907Willa przy al. Kasztanowej 23 thumb|200px|1908Dawny sierociniec, a następnie żydowska szkoła ludowa przy pl. Pereca 3 thumb|200px|1910Szkoła żydowska przy ul. Łąkowej 8/10 thumb|200px|1910Kamienica, Bytom, Rynek 26 thumb|200px|1911Dom towarowy Juliusa Schottländera przy ul. Świdnickiej 34 thumb|200px|1912Dom starców fundacji Louisa i Fanny Hille przy ul. Saperów 22/24; obecnie siedziba sądu garnizonowego thumb|200px|1912Willa Zeissigów przy ul. Kopernika 16 po przebudowie thumb|200px|1912Osiedle pracowników elektrowni w Siechnicach thumb|200px|1920Pomnik żołnierzy żydowskich poległych w I wojnie światowej na nowym cmentarzu żydowskim we Wrocławiu thumb|200px|1925Elektrownia w Siechnicach (obecnie elektrociepłownia „Czechnica”) thumb|200px|1930Dom wielorodzinny przy ul. Olszewskiego 110-112 thumb|200px|1931Dom wielorodzinny przy ul. Olszewskiego 91-99 thumb|200px|1933Willa Toni Homagk przy ul. Karłowicza 49 thumb|200px|1935Dom wielorodzinny gminy żydowskiej (w głębi) przy al. Pracy 37-41 we Wrocławiu Bracia Ehrlichowie: Richard (ur. 19 czerwca 1866 we Wrocławiu, zm. 14 września 1942 w Terezinie) i Paul Hermann (ur. 14 maja 1870 we Wrocławiu, zm. 18 kwietnia 1943 w Terezinie) – niemieccy architekci pochodzenia żydowskiego związani z Wrocławiem.
Życiorys Rodzina i edukacja Richard i Paul Ehrlichowie pochodzili z zasymilowanej rodziny żydowskiej osiadłej w XIX w. we Wrocławiu. Ich rodzicami byli urodzony w Brzegu mistrz murarski, syn gorzelnika Louis Ehrlich (1831-1913) oraz jego żona Maria z domu Weigert. Bracia mieli jeszcze jedną siostrę Margarethe. Ich dziadek ze strony matki, wrocławski lekarz chirurg Jonas Weigert, był pierwszym Żydem w Prusach przyjętym do loży masońskiej Kosmos. Ojciec Ehrlichów wykonując zawód mistrza murarskiego projektował na zlecenie prywatnych inwestorów kamienice czynszowe, wille oraz lokale gastronomiczne i rozrywkowe we Wrocławiu i innych miastach Śląska. Spod jego ręki wyszły m.in. projekty kamienic przy ul. Cybulskiego 2/4, pl. św. Macieja 10 czy ul. Dąbrowskiego 37, a także przebudowy kamienicy we wschodniej pierzei Rynku pod numerem 38 oraz głównego wejścia do etablissement Liebicha przy dzisiejszej ul. Piłsudskiego. Spośród jego realizacji poza Wrocławiem znana jest m.in. kamienica przy ul. Sienkiewicza 1 w Tarnowskich Górach. Ojciec braci Ehrlichów nie mógł jednak przyjmować zleceń na najbardziej prestiżowe realizacje budynków użyteczności publicznej finansowane przez państwo lub władze lokalne, gdyż te zarezerwowane były dla projektantów posiadających zawód architekta.
To, co nie było dane Louisowi, udało się uzyskać jego synom reprezentującym kolejne coraz bardziej zasymilowane pokolenie niemieckich Żydów. Ukończyli oni najpierw elitarne wrocławskie Gimnazjum św. Marii Magdaleny – Richard w roku 1886, a Paul w 1890. Następnie studiowali architekturę. Wiadomo, że Paul studiował na berlińskiej Akademii Budowlanej będącej wówczas częścią Politechniki w Charlottenburgu. Obaj po studiach i uzyskaniu uprawnień architektów rozpoczęli pracę na państwowej posadzie z tytułem rządowego mistrza budowlanego (niem. Regierungsbaumeister). Ponadto wiadomo, że Paul od roku 1898 był członkiem Związku Architektów i Inżynierów (niem. Architekten- und Ingenieurverein), a później Niemieckiego Związku Architektów. Ehrlichowie należeli zatem już w początkach swojej kariery do elity architektów, nie tylko we Wrocławiu, ale i w całej prowincji śląskiej. Taki awans i możliwość osiągnięcia znacznie wyższej pozycji niż poprzednie pokolenie było możliwe dzięki postępującej wówczas emancypacji Żydów w Niemczech.
Pierwsze lata działalności Bracia nie doczekali się jeszcze obszernej monografii o ich życiu i twórczości, stąd pewne braki na liście zrealizowanych przez nich projektów oraz w danych dotyczących życia zawodowego i prywatnego. Pomimo tych braków ich udokumentowany dorobek jest bardzo bogaty, składają się nań reprezentacyjne wille, mieszkalne budynki wielorodzinne, zakłady przemysłowe i znaczące obiekty użyteczności publicznej na terenie Wrocławia oraz w innych miastach Śląska, spośród których najlepiej zbadany jest ich dorobek w Bytomiu. Charakterystyczne jest, że przeważnie zleceniodawcami braci Ehrlichów były gminy i organizacje żydowskie oraz osoby prywatne pochodzenia żydowskiego. Pisze o tym historyk Leszek Ziątkowski w artykule poświęconym społeczności żydowskiej zamieszkującej Przedmieście Świdnickie na przełomie XIX i XX w. mówiąc, że: „Trudno jest przy obecnym stanie wiedzy rozstrzygnąć, czy wynikało to z braku propozycji ze strony zleceniodawców państwowych i prywatnych chrześcijańskich, czy też był to efekt swoistego rodzaju solidaryzmu wewnątrz społeczności mozaistycznej Wrocławia”.
Brak jest danych w źródłach na temat projektów, jakie wykonywali obaj bracia na zlecenie instytucji państwowych czy municypalnych w pierwszych latach swojej działalności pracując na posadach rządowych mistrzów budowlanych. Jednym z nielicznych udokumentowanych zleceń z tego zakresu jest projekt rozbudowy willi prezydenta rejencji przy ul. Jaworowej 19/21, w której obecnie swoją siedzibę ma oddział dolnośląski Państwowego Instytutu Geologicznego. Dużą część pracy pochłaniały im jednak w tym czasie zlecenia płynące ze strony gminy żydowskiej, a były to projekty bardzo ważne z punktu widzenia powiększającej się w tym czasie wrocławskiej społeczności mozaistycznej. W roku 1899 powstał projekt zabudowań przy ul. Włodkowica 5-9 otaczających dziedziniec wokół synagogi Pod Białym Bocianem mieszczących m.in. budynek zarządu gminy, mieszkania, szkołę religijną i mykwę. Budynki te wznoszone do roku 1902 służą potrzebom wrocławskich Żydów do dziś. Również samo wnętrze synagogi Pod Białym Bocianem zostało przebudowane według projektu braci w roku 1905, kiedy to stare drewniane empory przeznaczone dla kobiet zastąpiono żelbetowymi galeriami.
Innymi dwiema ważnymi inwestycjami gminy w tym czasie były budowa nowego szpitala żydowskiego, gdzie obaj bracia nadzorowali prace budowlane wcześniej wprowadzając poprawki do projektu wykonanego przez berlińskich architektów Reinharda Herolda i Heino Schmiedena, oraz cmentarz żydowski na Kozanowie, gdzie Paul wykonał projekt nekropolii we współpracy z miejskim dyrektorem ogrodnictwa Hugo Richterem. Poza tym w tymże okresie na zlecenie prywatnych inwestorów obaj bracia wykonali na terenie Wrocławia projekty czterech domów towarowych, z których trzy znajdowały się w Rynku: Trautner należący do Louisa Cohna, sąsiadujący z nim Hünert oraz mieszczący się w południowej pierzei dom firmy „S.L. Landsberger”. Czwartym był dom towarowy należący do kupca Carla Klussmanna przy ul. Świdnickiej. Spośród pozawrocławskich realizacji obu braci z tego okresu źródła wymieniają budowę reprezentacyjnej willi dla doktora Feliksa Hayna w Bytomiu oraz przebudowę w duchu secesji synagogi w Lesznie. Ta druga inwestycja jest jedyną jak do tej pory zrealizowaną poza Śląskiem w dorobku Ehrlichów, o której wspominają źródła.
Biuro projektowe Richard und Paul Ehrlich Kolejny etap w karierze obu braci rozpoczyna się w roku 1906. Zakończyli służbę na państwowej posadzie rozpoczynając jednocześnie działalność własnego biura architektonicznego. Ich nowa pracownia nosząca nazwę „Richard und Paul Ehrlich” miała swoją siedzibę przy Berliner Platz 22 (dzisiejszym placu Orląt Lwowskich) w nieistniejącej już dzisiaj kamienicy, którą w roku 1873 zaprojektował ich ojciec Louis. Prowadząc tę pracownię przez następne niemal trzydzieści lat realizowali zlecone projekty zarówno razem, jak i osobno, jednak niemal zawsze podpisywali je wspólnie. Młodszy z braci specjalizował się w projektowaniu wnętrz. Pracując na własny rachunek używali jednak nadal nobilitującego tytułu z czasów pracy na państwowej posadzie podpisując swoje projekty „Regierungsbaumeister a.D.” – tytułu rządowego mistrza budowlanego w stanie spoczynku.
Okres pierwszych lat działalności pracowni braci Ehrlichów, który zamyka moment wybuchu I wojny światowej, to czas bardzo dla nich udany. Zdążyli wówczas zrealizować wiele znaczących inwestycji. Wśród nich były projekty luksusowych willi na osiedlu Borek zamieszkiwanym przez zamożnych wrocławian: kupców, bankierów, wysokich urzędników państwowych czy profesorów uniwersytetu. Do najważniejszych projektów zaliczane są wille: bankiera Georga Cohna przy al. Jaworowej 9/11, Fritza Ehrlicha przy al. Akacjowej 12 i Adolfa Sternberga przy al. Kasztanowej 23-25. Jednak za najlepszy projekt willi wielu krytyków, także współczesnych, uważa dom własny Paula Ehrlicha wybudowany w roku 1906 u zbiegu ulic Jastrzębiej i Racławickiej, w stylu będącym połączeniem XIX-wiecznego historyzmu z modnym wówczas stylem landhausu czerpiącego wzorce z tradycyjnego ludowego budownictwa. Na szczególną uwagę zasługuje niezwykła dbałość o detale. Paul Ehrlich projektując ten dom zaprosił do współpracy kilku artystów z Miejskiej Szkoły Rękodzielnictwa i Przemysłu Artystycznego. Detale kamieniarskie wykonał rzeźbiarz Richard Schipke, a metaloplastyczne mistrz kowalstwa artystycznego Jaroslav Vonka. W tym też okresie powstały także projekty dwóch kamienic jednorodzinnych przy ul. Pocztowej, a także osiedla domów wielorodzinnych przy elektrowni w podwrocławskich Siechnicach. Podejmowali się także wykonania projektu rozbudowy istniejących domów, których projektantem w niektórych przypadkach był jeszcze ich ojciec. Tak było np. z willą Zeissigów przy ul. Kopernika 16, zaprojektowaną przez Louisa Ehrlicha w roku 1898, którą obaj bracia dwukrotnie powiększali w roku 1902 i 1912.
Przed I wojną światową Ehrlichowie zdążyli też zrealizować projekty kolejnych budynków służących członkom gminy żydowskiej oraz fundacji dobroczynnych zakładanych przez mieszczan pochodzenia żydowskiego: budynki administracyjne na starym cmentarzu żydowskim przy ul. Ślężnej, rozbudowę szpitala żydowskiego, sierociniec przy pl. Pereca 3, szkołę przy ul. Łąkowej 8/10 w bezpośrednim sąsiedztwie nowej synagogi, dom opieki fundacji Arnolda i Herrmanna Schottländerów przy ul. Sztabowej 93 tuż przy szpitalu żydowskim oraz dom starców fundacji Louisa i Fanny Hille przy ul. Saperów 22/24 i domy mieszkalne fundacji Gotthelfa przy ul. Czarnieckiego 93-95. Spośród budowli komercyjnych zaprojektowanych przez braci w tym czasie za najbardziej udane uznaje się dom towarowy firmy J.Z. Hamburger przy ul. Krupniczej i dom towarowy Juliusa Schottländera przy ul. Świdnickiej 34. Szczególnie ten drugi odznaczał się nowoczesną wówczas konstrukcją oraz awangardową formą i spotkał się z uznaniem w fachowej prasie ogólnoniemieckiej. Styl, w jakim tworzyli wówczas bracia Ehrlichowie, to stopniowe przechodzenie od form historyzujących do secesji. Odnaleźć także można pierwsze początki rodzącego się modernizmu, szczególnie w konstrukcji. Oprócz projektowania budynków przyjmowali także wówczas zlecenia na wykonanie projektów nagrobków i grobowców, które do dziś można zobaczyć m.in. na starym cmentarzu żydowskim przy ul. Ślężnej.