Kazimierz Damm (ur. 21 czerwca 1894 we Lwowie, zm. 13 grudnia 1942Marek Jabłonowski, Formacja specjalna: Korpus Ochrony Pogranicza, 1924-1939, Oficyna Wydawnicza Aspra-JR, 2002, s. 209 w Warszawie) – kapitan piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Syn Antoniego i Pauliny z Gojawiczyńskich, urodzony 21 czerwca 1894 we Lwowie. Został absolwentem gimnazjum we Lwowie. Od 1913 do 1914 należał do Drużyn Sokolich „Sokół” Lwów IV.
Po wybuchu I wojny światowej, 4 sierpnia 1914 wstąpił do Legionów Polskich. Służył w szeregach 3 pułku piechoty w składzie II Brygady i odbył wraz z nim szlak bojowy, biorąc udział w bitwie pod Rarańczą i bitwie pod Kaniowem. Szczególnie odznaczył się 3 listopada 1916: na czele plutonu zdobył wieś Kołodzieje, likwidując grożące kompanii okrążenie. Za bohaterstwo w walce odznaczony został Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari. Po kryzysie przysięgowym był internowany w Brześciu do 13 listopada 1918.
Po zakończeniu I wojny światowej i odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Został awansowany do stopnia kapitana piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. Został oficerem 32 pułku piechoty w Modlinie. Od 1920 służył w 22 pułku piechoty w Siedlcach. W 1923, 1924 był przydzielony do 40 pułku piechoty w rodzinnym Lwowie.
Z dniem 20 października 1924 został przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza. W latach 1927–1928 pełnił służbę w 4 batalionie granicznym w Dederkałach na stanowisku dowódcy 3 kompanii granicznej „Łanowce”.
W listopadzie 1928, po zakończeniu służby w KOP, został przydzielony Oddziału I Sztabu Głównego w Warszawie na stanowisko referenta. W grudniu 1929 został przeniesiony do 30 pułku piechoty w Warszawie, w czerwcu 1930 do 21 pułku piechoty w Warszawie, w marcu 1931 do 3 pułku strzelców podhalańskich w Bielsku, a w marcu 1932 do 2 pułku strzelców podhalańskich w Sanoku. W 1933 pozostawał w dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr VI we Lwowie. Z dniem 30 czerwca 1933 został przeniesiony w stan spoczynku.
Zmarł 13 grudnia 1942 w Warszawie i został pochowany na Powązkach Wojskowych.
Był żonaty i miał dwoje dzieci: Barbarę Stefanię (ur. 12 stycznia 1921) oraz Sławomira Kazimierza (ur. 29 listopada 1929).
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 5953 – 17 maja 1922 Krzyż Niepodległości – 1931 Krzyż Walecznych czterokrotnie Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Zwycięstwa „Médaille Interalliée”
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Członkowie Stałych Drużyn Sokolich Kategoria:Legioniści internowani po kryzysie przysięgowym Kategoria:Ludzie urodzeni we Lwowie Kategoria:Ludzie związani ze Lwowem Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (czterokrotnie) Kategoria:Odznaczeni Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918–1921 Kategoria:Oficerowie batalionu KOP „Dederkały” Kategoria:Oficerowie 2 Pułku Strzelców Podhalańskich Kategoria:Oficerowie 40 Pułku Piechoty Dzieci Lwowskich Kategoria:Oficerowie piechoty Korpusu Ochrony Pogranicza Kategoria:Oficerowie piechoty Legionów Polskich 1914–1918 Kategoria:Polacy odznaczeni Medalem Zwycięstwa Kategoria:Kapitanowie piechoty II Rzeczypospolitej Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1894 Kategoria:Wojskowi związani z Sanokiem Kategoria:Zmarli w 1942 Kategoria:Żołnierze II Brygady Legionów Polskich Kategoria:Więźniowie Twierdzy Brzeskiej