Lucjan Seweryn Stępień (ur. 18 grudnia 1912 w Osieku, zm. 3 marca 1986 w Trypolisie w Libii) – polski neurochirurg, jeden z pionierów neurochirurgii w Polsce, współzałożyciel Centrum Medycyny Doświadczalnej i Klinicznej PAN, lekarz powstania warszawskiego.
Dzieciństwo i młodość Był synem Jana Stępnia i Marii z domu Cukierskiej. Jego starszym bratem był ks. Jan Stępień (1910–1995).
Egzamin maturalny zdał w Ostrowcu Świętokrzyskim w roku 1932, po czym odbył służbę wojskową. W roku 1933 rozpoczął studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego. Studia skończył w roku 1939, uzyskując 10 maja dyplom lekarza. Pracę rozpoczął jeszcze w czasie studiów. Początkowo był demonstratorem w Zakładzie Anatomii Opisowej UW, a w latach 1936–1939 – „hospitantem” w Klinice Chorób Nerwowych.
II wojna światowa W chwili wybuchu II wojny światowej znajdował się w Sztokholmie, gdzie wyjechał 1 czerwca 1939 roku do Kliniki Neurochirurgicznej jako stypendysta Ministerstwa Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego. Z powodu wojny 7 września wrócił do Polski. Od listopada 1939 roku do wybuchu powstania warszawskiego pracował na stanowisku asystenta na Oddziale Neurochirurgii w Klinice Chorób Nerwowych. W powstaniu brał udział jako lekarz. W prymitywnych warunkach szpitali polowych wykonywał skomplikowane operacje chirurgiczne. Jedną z jego pacjentek była łączniczka AK Halina Pilawska (później profesor PAM w Szczecinie), uratowana spod gruzów Banku Handlowego. Od 1 listopada 1944 roku do 20 stycznia 1945 roku był konsultantem neurologicznym i neurochirurgicznym w Powiatowym Szpitalu w Starachowicach, a od 15 lutego 1945 roku do końca wojny – neurologiem i konsultantem neurochirurgicznym w Szpitalu Miejskim w Warszawie.
Okres powojenny W Szpitalu Miejskim w Warszawie pracował do 1 lipca 1945 roku. W kolejnych latach był: starszym asystentem na Oddziale i w Klinice Neurochirurgii Uniwersytetu Warszawskiego (lipiec 1945 – marzec 1948) adiunktem na Oddziale Neurochirurgii w Klinice Chorób Nerwowych Akademii Lekarskiej w Gdańsku adiunktem (od czerwca 1948) na Oddziale Neurochirurgii Kliniki Chorób Nerwowych Uniwersytetu Łódzkiego oraz etatowym konsultantem Szpitala Klinicznego Wojska Polskiego w Łodzi, a po przekształceniach – na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Łodzi (w Łodzi pracował do 30 września 1955) Od 1949 roku współpracował z Zakładem Neurofizjologii Instytutu Biologii Doświadczalnej im. Nenckiego, a od 15 marca 1953 roku był dodatkowo zatrudniony, jako p.o. kierownik Oddziału Neurochirurgii, w Instytucie Psychoneurologicznym w Pruszkowie (zob. Szpital Tworkowski). Stopień doktora medycyny otrzymał w roku 1947, habilitację w roku 1951, tytuł profesora nadzwyczajnego w roku 1953.
W latach 1963-1983 był kierownikiem Katedry i Kliniki Neurochirurgicznej AM w Warszawie. W tym okresie otrzymał tytuł profesora zwyczajnego (1971).
Na emeryturę przeszedł w roku 1983. Zamieszkał w Trypolisie, gdzie pracował jako neurochirurg i kierownik oddziału do śmierci w roku 1986. Został pochowany na Cmentarzu leśnym w Laskach.
Odznaczenia i wyróżnienia Został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski Złotym Krzyżem Zasługi Warszawskim Krzyżem Powstańczym Brązowym Medalem „Za zasługi dla obronności kraju” Nagrodą Naukową I stopnia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej (dwukrotnie).
Przypisy
Kategoria:Polscy neurochirurdzy Kategoria:Lekarze w powstaniu warszawskim Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Warszawskiego Kategoria:Pochowani na Cmentarzu leśnym w Laskach Kategoria:Urodzeni w 1912 Kategoria:Zmarli w 1986