Heksafluororutenian pentafluoroksenonu, – nieorganiczny związek chemiczny ksenonu i rutenu z fluorem otrzymany przez zespół Neila Bartletta w 1969 roku.
Otrzymywanie Po przeprowadzeniu kilku udanych syntez odpowiednich heksafluorków z ksenonem i otrzymaniu , i zastanawiano się nad metodami syntezy dalszych pochodnych tego typu. W podobnej reakcji udało się dokonać syntezy oraz . Okazało się jednak, że tą metodą można otrzymać pochodne tylko z nielicznymi metalami – pozostałe albo nie tworzą heksafluorków, albo ich potencjał utleniający jest zbyt niski. W wyniku bezpośredniej reakcji (Me – metal) udaje się otrzymać jedynie związki o budowie lub . Dlatego, korzystając z postępów w zakresie metod otrzymywania związków gazów szalachetnych, otrzymano w wyniku reakcji heksafluorku ksenonu z fluorkiem rutenu(V) w roztworze pentafluorku bromu:
Właściwości Temperatura topnienia heksafluororutenianu pentafluoroksenonu wynosi 152 °C i ma on postać ortogonalnych zielonych kryształów o gęstości 3,79 g/cm³.
Przypisy
Kategoria:Związki ksenonu Kategoria:Związki fluoru Kategoria:Związki rutenu