Antoni Rudnicki (ur. 4 maja 1891 w Częstochowie, zm. 1964Eugeniusz J. Kozłowski, Przewrót majowy 1926: w relacjach i dokumentach, Krajowa Agencja Wydawnicza, 1987.) – podpułkownik żandarmerii Wojska Polskiego.
Życiorys Antoni Rudnicki urodził się 4 maja 1891 roku w Częstochowie, w rodzinie Adolfa i Marii. W 1905 roku uczestniczył w strajku szkolnym za co został relegowany z gimnazjum. W latach 1907–1909 pracował w Fabryce „Częstochowianka”. W latach 1911–1912 ukończył, jako ekstern gimnazjum w rodzinnym mieście.
W okresie od 1 września 1917 roku do 24 stycznia 1918 roku był uczniem klasy „A” Szkoły Podchorążych w Ostrowi Mazowieckiej (od 29 września do 3 listopada 1917 roku w Zegrzu)Księga pamiątkowa 1830 – 29 XI 1930. Szkice z dziejów szkół piechoty polskiej, Szkoła Podchorążych Piechoty, Ostrów-Komorowo 1930, 431.. Po ukończeniu szkoły pełnił służbę w 2 pułku piechoty Polskiej Siły Zbrojnej na stanowisku młodszego oficera 1 kompanii.
Od 1 czerwca 1921 roku, w stopniu rotmistrza, pełnił służbę w 1 dywizjonie żandarmeriiSpis oficerów służących czynnie w dniu 1.6.1921 r. Dodatek do Dziennika Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 37 z 24 września 1921 roku, s. 401, 851. Rocznik Oficerski 1923, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Oddział V Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, Warszawa 1924, s. 1053, 1064.. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 65. lokatą w korpusie oficerów żandarmeriiLista starszeństwa oficerów zawodowych. Załącznik do Dziennika Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 13 z 8 czerwca 1922 roku, Zakłady Graficzne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1922, s. 293.. 21 grudnia 1923 roku został przeniesiony z korpusu oficerów żandarmerii (3 dywizjon żandarmerii) do korpusu oficerów piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 1595.1 lokatą z równoczesnym wcieleniem do 30 pułku Strzelców Kaniowskich w Skierniewicach (od 11 lipca 1924 roku w Warszawie)Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 78 z 21 grudnia 1923 roku, s. 732. Rocznik Oficerski 1924, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Oddział V Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, Warszawa 1924, s. 197, 363, 1677..
27 stycznia 1925 roku został przeniesiony z korpusu oficerów piechoty do korpusu oficerów żandarmerii z równoczesnym wcieleniem do 1 dywizjonu żandarmerii w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 66,1. lokatąDziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 10 z 27 stycznia 1925 roku, s. 42.. W dywizjonie zajmował kolejno stanowiska: oficera do zleceń, adiutanta i od 1 stycznia 1926 roku dowódcy Plutonu Żandarmerii Warszawa I.
12 kwietnia 1927 roku awansował na majora ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1927 roku i 8. lokatą w korpusie oficerów żandarmeriiDziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 13 z 20 kwietnia 1927 roku, s. 120. Rocznik Oficerski 1928, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Warszawa 1928, s. 672, 675.. 25 czerwca 1927 roku otrzymał przeniesienie do kadry oficerów żandarmerii z równoczesnym przeniesieniem do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko zastępcy dowódcy dywizjonu żandarmerii KOP w WarszawieDziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 17 z 25 czerwca 1927 roku, s. 191.. 23 marca 1932 roku został przeniesiony z Korpusu Ochrony Pogranicza do 4 dywizjonu żandarmerii w Łodzi na stanowisko dowódcy dywizjonuDziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 6 z 23 marca 1932 roku, s. 255. Rocznik Oficerski 1932, Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1932, s. 288, 793.. . 30 sierpnia 1939 roku został wyznaczony na stanowisko dowódcy żandarmerii Grupy Operacyjnej „Piotrków”, a następnie dowódcy żandarmerii obrony ModlinaM. Bielski, Grupa Operacyjna „Piotrków” 1939, s. 300, 346, 408. Zastanawiające, że ppłk Antoni Rudnicki nie został wymieniony w Relacji szefa sztabu Grupy Operacyjnej „Piotrków” ppłk. dypl. Mieczysława Wilczewskiego z udziału w kampanii wrześniowej 1939 r., Wojskowy Przegląd Historyczny Nr 1–2 (131–132), Warszawa 1990, a także w opracowaniu Ludwika Głowackiego, Obrona Warszawy i Modlina na tle kampanii wrześniowej 1939, Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, Warszawa 1985, . Jan Suliński, Żandarmeria DOK IV..., s. 51 utrzymuje, że ppłk Rudnicki przedostał się do Rumunii, został internowany w Obozie Oficerskim przy rumuńskim 22 Pułku Piechoty w Târgoviște, od lutego 1941 roku w niemieckiej niewoli, a po wyzwoleniu powrócił do kraju..
Ordery i odznaczenia Złoty Krzyż Zasługi (7 listopada 1928)M.P. z 1928 r. nr 262, poz. 641 „za zasługi w służbie granicznej”. Medal Niepodległości (23 grudnia 1933) „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 9 z 19 marca 1934 roku, s. 115. Krzyż Oficerski Orderu Korony Rumunii (Rumunia)
Przypisy
Bibliografia Dzienniki Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych. Roczniki Oficerskie 1923, 1924, 1928 i 1932. Mieczysław Bielski, Grupa Operacyjna „Piotrków” 1939, Wydawnictwo Bellona, Warszawa 1991, .
Kategoria:Ludzie urodzeni w Częstochowie Kategoria:Obrońcy Modlina (1939) Kategoria:Odznaczeni Medalem Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Oficerowie żandarmerii Korpusu Ochrony Pogranicza Kategoria:Podpułkownicy żandarmerii II Rzeczypospolitej Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Korony Rumunii Kategoria:Polscy jeńcy niemieckich obozów jenieckich Kategoria:Uczestnicy strajków szkolnych w Królestwie Kongresowym (1905–1908) Kategoria:Urodzeni w 1891 Kategoria:Zmarli w 1964 Kategoria:Żołnierze Polnische Wehrmacht