Kolcomysz turecka (Acomys cahirinus cilicicus) – podgatunek kolcomyszy skalnej, ssaka z podrodziny sztywniaków (Deomyinae) w obrębie rodziny myszowatych (Muridae), występujący endemicznie w Turcji.
Zasięg występowania Kolcomysz turecka znana jest tylko z trzech stanowisk w pobliżu Silifke rozciągających się na długości około 15 km wzdłuż śródziemnomorskiego wybrzeża Anatolii w południowej Turcji; granice północne zasięgu nieznane.
Taksonomia Podgatunek po raz pierwszy zgodnie z zasadami nazewnictwa binominalnego opisała w 1978 roku austriacka teriolożka Friederike Spitzenberger, nadając mu nazwę Acomys cilicicus. Holotyp pochodził z obszaru 17 km na wschód od Silifke, w Vil Mersin, w azjatyckiej części Turcji.
A. cilicicus był uważany za podgatunek A. cahirinus lub A. dimidiatus, lub po prostu umieszczany w kompleksie gatunkowym A. cahirinus-dimidiatus. Badania molekularne przedstawicieli kompleksu gatunkowego A. cahirinus-dimidiatus pozwoliły na utworzenie kladu złożonego z A. minous, A. cilicicus i A. nesiotes. Ze względu na niskie zróżnicowanie genetyczne i chromosomalne (kariotyp A. cilicicus jest niemal identyczny z A. cahirinus i podobny do A. nesiotes) oraz brak izolacji rozrodczej (w niewoli) A. cilicicus i A. minous zostały uznane za podgatunki A. cahirinus. Niemniej jednak, ponieważ nie mogą się rozmnażać ze względu na rozłączne rozmieszczenie i wyraźne różnice morfologiczne (np. w budowie prącia), dopóki nie przeprowadzi się pełniejszych analiz molekularnych, są tymczasowo uważane za odrębne gatunki. Autorzy Illustrated Checklist of the Mammals of the World uznają ten takson za gatunek monotypowy.
Etymologia Acomys: akē „ostry punkt”; μυς mus, μυός muos „mysz”. cilicicus: Cylicja (), kraina historyczna na pograniczu Azji Mniejszej i Syropalestyny.
Morfologia Długość ciała (bez ogona) 91–121 mm, długość ogona 91–117 mm, długość ucha 16–20 mm, długość tylnej stopy 16–20 mm; masa ciała 29–63 g.
Populacja Ze względu na wątpliwości co do pozycji taksonomicznej kolcomyszy tureckiej, Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody obecnie nie przydziela temu gatunkowi kategorii zagrożeń. W spisie z 1996 roku był on uznawany za gatunek krytycznie zagrożony. Nie jest znany rozmiar ani trend rozwoju populacji. W miejscu występowania gatunku intensywnie rozwija się turystyka, co może stanowić zagrożenie dla tych gryzoni.
Przypisy
Kategoria:Sztywniaki Kategoria:Ssaki Azji Kategoria:Fauna endemiczna Turcji Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1978 roku