Suwak perski (Meriones persicus) – gatunek ssaka z podrodziny myszoskoczków (Gerbillinae) w obrębie rodziny myszowatych (Muridae), występujący w południowo-zachodniej Azji.
Zasięg występowania Suwak perski występuje w południowo-zachodniej Azji zamieszkując w zależności od podgatunku: M. persicus persicus – północno-środkowy i wschodnio-środkowy Iran, Afganistan i skrajny zachodni Pakistan. M. persicus ambrosius – wąskie pasmo od zachodnio-środkowego do południowo-wschodniego Iranu. M. persicus baptistae – południowo-wschodni Iran, skrajnie południowy Afganistan i południowo-zachodni Pakistan. M. persicus gurganensis – północno-wschodni Iran. M. persicus rossicus – wschodnia Turcja, południowa Armenia, południowo-zachodni i południowy Azerbejdżan oraz północno-zachodni Iran. M. persicus suschkini – zachodni Turkmenistan.
Występuje również w północnym Iraku oraz zachodnim i środkowym Iranie, ale przynależność podgatunkowa nie jest znana.
Taksonomia Gatunek po raz pierwszy zgodnie z zasadami nazewnictwa binominalnego opisał w 1875 roku brytyjski zoolog i geolog William Thomas Blanford nadając mu nazwę Gerbillus persicus. Holotyp pochodził z Kohrud, na północ od Isfahanu w Iranie.
Gatunek pierwotnie umieszczony w Gerbillus, potem przeniesiony do Meriones. Badania morfometryczne, kariotypowe i molekularne sześciu podgatunków ujawniły ich względną pozycję filogenetyczną i zidentyfikowały trzy klady, których status nie został w pełni wyjaśniony. Autorzy Illustrated Checklist of the Mammals of the World rozpoznają sześć podgatunków.
Etymologia Meriones: mēros „biodro, udo”. persicus: „perski”, od Persia „Persja” (obecnie Iran). ambrosius: gr. αμβροσια ambrosia „ambrozja, pokarm bogów”. baptistae: N.A. Baptista, brytyjski taksydermista. gurganensis: rzeka Gorgan, Iran. rossicus: nowołac. Rossicus „rosyjski”, od Rossia „Rosja”, od średniowiecznołac. Russia „Rosja”, od Rus’ „Ruś”. suschkini: prof. dr Piotr Pietrowicz Suszkin (1868–1928), rosyjski zoolog, paleontolog.
Morfologia Długość ciała (bez ogona) 125–160 mm, długość ogona 125–190 mm, długość ucha 20–27 mm, długość tylnej stopy 36–45 mm; masa ciała 80–140 g. Kariotyp: tureckie populacje 2n = 42, FNa = 74, irańskie populacje 2n = 42, FNa = 74–76.
Ekologia Suwak perski jest spotykany na terenach położonych do wysokości 3250 m n.p.m. W Azerbejdżanie jest rzadki na obszarach półpustynnych, a pospolity u stóp wzgórz i na górskich stepach, często zamieszkuje suche skaliste wzniesienia; w pozostałej części obszaru jego zwyczaje są mniej znane. Prowadzi naziemny, stadny, nocny tryb życia, jest wszystkożerny.
Populacja Gatunek ten zamieszkuje rozległe terytorium, ocenia się, że jest liczny, choć dodatkowe badania są potrzebne, szczególnie w Iranie. Niektórym populacjom może zagrażać długotrwała susza. Obecnie jest klasyfikowany jako gatunek najmniejszej troski.
Przypisy Nazwy polskie za:
Bibliografia
Kategoria:Myszoskoczki Kategoria:Ssaki Azji Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1875 roku