Jerzy Rejt (ukr. Юрій Рейт, ur. 1 czerwca 1947 w Warszawie) – działacz mniejszości ukraińskiej w Polsce, pierwszy przewodniczący Związku Ukraińców w Polsce (1990–1996), prezydent (1995–1996), przewodniczący Rady Głównej Związku Ukraińców w Polsce (1996–1998), lekarz weterynarii.
Życiorys W 1966 r. ukończył II Liceum Ogólnokształcące im. Stefana Batorego w Warszawie. Studiował na wydziale weterynarii Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie. W latach 1973–1980 nauczyciel akademicki (Wydział Technologii Żywności SGGW). Wiceprzewodniczący Ukraińskiego Towarzystwa Społeczno-Kulturalnego (UTSK) (1989), pierwszy przewodniczący Związku Ukraińców w Polsce (1990–1996), członek władz Światowego Kongresu Ukraińców (Toronto, 1991–1997), członek (Kijów, 1992–1997), prezydent (Londyn, 1995–1996), przewodniczący Rady Głównej Związku Ukraińców w Polsce (1996–1998). W latach 1999–2006 pracownik Fundacji Instytut Studiów Wschodnich (w latach 2000–2006 dyrektor Biura Współpracy Zagranicznej), od 2006 r. – Kolegium Europy Wschodniej im. Jana Nowaka-Jeziorańskiego, gdzie do 2013 r. pełnił funkcję dyrektora Programu „Study Tours to Poland” Polsko-Amerykańskiej Fundacji Wolności, a następnie Senior Programme Assistent STP.
Przewodniczący Rady Organizacji Pozarządowych przy Ambasadzie Ukrainy w Polsce (2006–2010), członek Forum Polsko-Ukraińskiego (od 2000 r.), Rady (2008–2009), Rady Programowej Fundacji Edukacja dla Demokracji (2008–2010), Rady Fundacji Polsko-Niemieckiej Współpracy Młodzieży (2008–2010) oraz Rady Fundacji Solidarności Międzynarodowej (2011–2015).
W latach 1963–2006 członek chóru cerkwi Uspeńskiej przy greckokatolickim monasterze Zaśnięcia Najświętszej Marii Panny OO. Bazylianów w Warszawie. Od 1972 do 1989 r. – śpiewak Ukraińskiego Chóru Męskiego „Żurawli”; kilkakrotnie pełnił funkcję prezesa Rady ChóruUkraiński Chór Męski Żurawli: 1972-2012, opr. Piotr Pełeński, Związek Ukraińców w Polsce, 2012, ..
Działalność W 1990 r. współorganizował I Światowe Forum Diaspory Ukraińskiej (1990 r. Warszawa–Biały Bór) z udziałem przedstawiciele organizacji ukraińskich z USA, Kanady, Anglii, Belgii, Niemiec, Francji, Brazylii, Czechosłowacji, Rumunii, Jugosławii, Litwy i Rosji oraz prezydenta Światowego Kongresu Wolnych Ukraińców . W Forum wzięli udział przedstawiciele ukraińskiej opozycji demokratycznej: Iwan Dracz, Mychajło Horyń i Wiaczesław Czornowił. Dyskutowano o problemach ukraińskiej diaspory, o sytuacji na Ukrainie i sposobach pomocy, ze strony diaspory ukraińskiej dla procesów demokratycznych, budowania niezależności politycznej i niepodległości Ukrainy. Spotkania gości z Ukrainy z marszałkiem Senatu RP prof. Andrzejem Stelmachowskim i ministrem Jackiem Kuroniem dotyczyły przyszłych bilateralnych relacji polsko-ukraińskich.
Współorganizator prac renowacyjnych prowadzonych po 1990 r. na wolskim cmentarzu prawosławnym w Warszawie, mogił ukraińskich żołnierzy i oficerów URL oraz wykonania w 2000 r. dwóch pomników poświęconych żołnierzom Ukraińskiej Republiki Ludowej poległym w Bitwie Warszawskiej w 1920 r. i zmarłym na emigracji w Warszawie. 21 stycznia 1991 r. odprawiono uroczystą panachydę z okazji 73 rocznicy ogłoszenia niepodległości URL. Było to pierwsze po II wojnie światowej uroczyste nabożeństwo na grobach oficerów i żołnierzy armii ukraińskiej i wybitnych przedstawicieli jej władz państwowych.
Z ramienia ZUwP współorganizator wspólnie ze Światowym Związkiem Żołnierzy Armii Krajowej i Ośrodkiem Karta, stałych seminariów historyków ukraińskich i polskich na temat konfliktu polsko-ukraińskiego w latach czterdziestych XX w. Seminaria były organizowane przemiennie na Ukrainie i w Polsce pod opieką naukową w Łucku i Wojskowego Instytutu Historycznego w Warszawie. Od 1996 do 2001 r. odbyło się dziewięć trzydniowych seminariów. Przedyskutowano na nich 30 zreferowanych przez obie strony tematów, obejmujących problematykę historyczną dotyczącą terenów II RP zamieszkałych przez Polaków i Ukraińców, okres od zakończenia wojny polsko-bolszewickiej do zakończenia Akcji „Wisła” w 1947 r. Materiały z tych spotkań: referaty polskie i ukraińskie, pełna dyskusja i tzw. protokoły zgodności i rozbieżności zostały wydrukowane w 8 tomach materiałów poseminaryjnych pt. „Polska–Ukraina: trudne pytania”. Kolejne tomy powstały w 2001 i 2005 r. już po zakończeniu powyższego projektu realizowanego przez obie organizacje.
Podczas pracy w Fundacji Instytut Studiów Wschodnich brał udział w realizacji: Forum Ekonomicznego w Krynicy w latach 1999–2006, projektów dotyczących m.in. szkolenia samorządowców ukraińskich (w latach 1999–2001 w seminariach i szkoleniowych na terenie województwa małopolskiego wzięło udział 240 przedstawicieli administracji samorządowej z 20 obwodów ukraińskich), adaptacji systemu bankowego Polski i Ukrainy do wymogów i oczekiwań Unii Europejskiej (z udziałem 60 ukraińskich specjalistów sektora bankowego), w latach 1998–2002 reformy przemysłu węglowego na Ukrainie, w latach 1999–2001 organizacji stażów zawodowych w polskich firmach dla ukraińskich studentów.
W 2004 r. brał udział w pracach Stowarzyszenia „Wolna Ukraina” organizującego w Warszawie akcje wsparcia „Pomarańczowej Rewolucji” oraz wyjazd 200 polskich obserwatorów (w ramach Polskiej Misji Obserwacyjnej) na wybory prezydenckie na Ukrainie.
W latach 2004–2015, podczas pracy w Kolegium Europy Wschodniej im. Jana Nowaka-Jeziorańskiego, w ramach Programu Study Tours to Poland skierowanego do 7500 beneficjentów z Ukrainy (70% uczestników programu), Białorusi, Gruzji, Mołdawii, Rosji, Armenii, Azerbejdżanu, Kirgistanu, Kazachstanu, Tadżykistanu i Uzbekistanu współrealizował projekty m.in. związane z: przygotowaniem ukraińskich samorządów do wdrożenia reform decentralizacyjnych i stowarzyszenia z UE, Warszawską Letnią Akademią Euro-Atlantycką, szkoleniem w latach 2014–2015 urzędników z centralnych organów władzy Ukrainy, tworzeniem modelu ukraińskiego e-rządu (2014), współpracą polskiego i ukraińskiego IPN, wzmocnieniem ukraińskich służb celnych i granicznych (wspólny program z Fundacją Inicjatyw Menedżerskich Granica polsko-ukraińska wobec wyzwań organizacji Euro 2012” z udziałem 400 oficerów ukraińskich służb celnych i granicznych oraz 230 specjalistów z Polski, Niemiec, Słowacji i Węgier)http://www.fim.lublin.pl/granica/index.php., przygotowanie służb celnych Ukrainy i Polski do Euro 2012.
W 2014 r. współtworzył Komitet Obywatelski Solidarności z Ukrainą. Z ramienia KOSzU koordynował działania grupy odpowiedzialnej za odbiór rannych z kijowskiego Majdanu Niepodległości przyjmowanych na leczenie w Polsce, rozmieszczenie ich w klinikach specjalistycznych CSK MSW w Warszawie oraz organizację opieki pozamedycznej w okresie rekonwalescencji.
Brał udział w organizacji uroczystości upamiętnienia 70 rocznicy Tragedii Wołyńskiej w Cerkwi Zaśnięcia Najświętszej Maryi Panny przy monasterze oo. Bazylianów w Warszawie (27 czerwca 2013 r.) z udziałem prezydenta RP Bronisława Komorowskiego z małżonką, Wielce Błogosławionego Swiatosława (Szewczuka) Arcybiskupa Większego Kijowa i Halicza, zwierzchnika Ukraińskiego Kościoła Greckokatolickiego oraz przedstawicieli Rady Ministrów RP, posłów na Sejm RP i senatorów, eurodeputowanych, intelektualistów polskich i ukraińskich, działaczy społecznych zaangażowanych w proces budowania pojednania między Polakami i Ukraińcami. We wspólnej modlitwie uczestniczyli m.in.: abp Józef Michalik, metropolita Przemyski i Przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski, Kazimierz Kardynał Nycz, abp Józef Kowalczyk, oraz inni arcybiskupi i biskupi polscy, a także hierarchowie i duchowieństwo Cerkwi greckokatolickiej przybyli z Ukrainy oraz z Polski z Janem (Martyniakiem), arcybiskupem i metropolitą Przemysko-Warszawskim. Dzień później w siedzibie Konferencji Episkopatu Polski została ogłoszona Deklaracja w 70. rocznicę Rzezi Wołyńskiej, którą podpisali: abp Swiatosław Szewczuk, abp Józef Michalik, abp Mieczysław Mokrzycki oraz abp Jan (Martyniak).
Współautor dokumentu „Pakiet Obywatelski dla Ukrainy” – propozycji wprowadzenia mechanizmów i rozwiązań, które powinny wejść do zmian systemowych na Ukrainie, w szczególności reformy administracji publicznej i mechanizmów decentralizacji w zarządzaniu państwem. Dokument został przekazany Wołodymyrowi Hrojsmanowi, przewodniczącemu Rady Najwyższej Ukrainy, podczas wizyty w Warszawie 29 kwietnia 2015 r.
Życie prywatne Żonaty z Anną z Kierkoszów, wysiedloną wraz z rodziną w ramach Akcji „Wisła” na tzw. Ziemie Odzyskane, córką zamordowanego w 1947 r. Józefa Kierkosza, diaka z Wojtkówki koło Ustrzyk Dolnych. Ma syna i córkę oraz dwoje wnuków.
Prawnuk Onufrego Reytta, założyciela linii zacierzewskiej roduArchiwum Radziwiłłów, dział XXV, jedn. 4635, mikrofilm 17200., którego protoplastami byli Oleś Reyt i jego syn Symeon, bojarzy putni w dobrach Radziwiłłów nieświeskichArchiwum Radziwiłłów, dział XXV, jedn. 4630 i 4631, mikrofilmy 17195 i 17196.. Syn Antoniego (1902–1950) i Olgi z Lewickich (1906–1967). Ojciec w czasie II wojny światowej walczył w szeregach I Armii Polskiej w ZSRR (1 Dywizja Piechoty im. T. Kościuszki). Matka (córka ks. Lwa Lewickiego) pochodziła z drobnoszlacheckiej rodziny księży greckokatolickich z okolic Kołomyi (Ukraina). Oboje rodzice byli nauczycielamiІван Драбчук: З вірою у серці. Івано-Франківськ: Вперед, 2004. ..
Siostrzeniec Stefanii z Lewickich Tarantiuk, kandydatki do grona błogosławionych męczenników Ukraińskiej Cerkwi Greckokatolickiej, zamordowanej w październiku 1945 r. w Niegowcach (ukr. Негівці), Iwana Lewickiego, żołnierza Strzelców Siczowych, poległego w walkach z bolszewikami w czasie wojny ukraińsko-radzieckiej 1917–1921 oraz ks. Kostiantyna Lewickiego, duchownego greckokatolickiego, zesłanego wraz z żoną na daleki wschód Rosji (m. Dhonka, region nanajski w Kraju Chabarowskim) za działalność duszpasterską. Bratanek Jana Rejta, więźnia obozu jenieckiego NKWD w Ostaszkowie, zamordowanego w Twerze w kwietniu 1940 r.Szcześniak A. L. (opr.). 1989. Katyń. Lista ofiar i zaginionych jeńców obozów Kozielsk, Ostaszków, Starobielsk. Warszawa, wyd. ALFA., oraz Felicjana Rejta, więźnia obozów jenieckich NKWD w Griazowcu i Kozielsku, żołnierza 5 Wileńskiej Dywizji Piechoty (Polskie Siły Zbrojne w ZSRR), uczestnika bitwy o Monte Cassino.
Odznaczenia polskie Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (2015) Odznaka Honorowa „Bene Merito” (2011) Srebrny medal „Za zasługi dla Straży Granicznej” (2011) Srebrna odznaka Zasłużony dla Służby Celnej (2012)Woźniczko M., Międzynarodowy Dzień Celnictwa. Konferencja pt. „Służba Celna dla Prezydencji” 26.01.2012. Wiadomości Celne Nr3/2012, s. 9. ISSN 1230-9087.
ukraińskie Order „Za Zasługi” III stopnia (1998)Указ Президента України від 21.08.1997. Odznaka Honorowa Rady Ministrów Ukrainy (2006) Order „Za Zasługi” II stopnia (2008) Medal „Za działania na rzecz wzmocnienia granicy państwowej Ukrainy” (2010) Odznaka Honorowa Państwowej Służby Celnej Ukrainy (2010) Odznaka Ministerstwa Obrony Ukrainy „Знак пошани” (2017)Наказ Міністра оборони України від 14.01.2017 р. Но. 14. Order kniazia Jarosława Mądrego V klasy (2025)
Nagrody i wyróżnienia polskie Odznaka Ministra Kultury „Zasłużony Działacz Kultury” (1977) Złota odznaka Polskiego Związku Chórów i Orkiestr (1977) Nagroda Ministra Rolnictwa „Za wyniki w pracy naukowej” (1979) Nagroda Ministra Kultury (1998) Nagroda im. Jerzego Milewskiego (1999)
ukraińskie Dyplom Prezydenta Ukrainy „Za osobisty wkład w rozbudowę niepodległej Ukrainy” (1996) Dyplom Honorowy Ludowego Ruchu Ukrainy „Za oddanie dla idei państwowości i demokracji, za wielki osobisty wkład w powstanie i rozbudowę Państwa Ukraińskiego” (1999) Dyplom Ministra Spraw Zagranicznych Ukrainy „Za wkład w rozwój stosunków ukraińsko-polskich” (2005) Dyplom Ministra Spraw Zagranicznych Ukrainy „Za wkład w rozwój diaspory ukraińskiej” (2006) Dyplom Ambasady Ukrainy w RP „Za doniosły wkład w rozwój współpracy ukraińsko-polskiej” (2008)