thumb|Feliks Henryk Machnowski i Henryk Piątkowski (czerwiec 1944, opodal Jelsi we Włoszech) Feliks Henryk Machnowski (ur. 20 listopada 1896 w Złoczowie, zm. 1966) – podpułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego i Polskich Sił Zbrojnych, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys Syn Seweryna i Józefiny ze Szwarców, urodzony 20 listopada 1896 w ZłoczowieWojskowe Biuro Historyczne - Feliks Machnowski Kolekcja Akt Personalnych i Odznaczeniowych [dostęp 2022-01-26].. Ukończył gimnazjum we Lwowie. Od 1910 należał do harcerstwa. Od 1 sierpnia 1912 do 1 lipca 1914 należał do Polowych Drużyn Sokolich, a także był członkiem Drużyn Strzeleckich.

W czasie I wojny światowej, od 29 września 1915 do 3 listopada 1918, służył w armii austriackiej. Walczył m.in. na froncie włoskim. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości 8 listopada 1918 wstąpił do Wojska Polskiego. Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej w szeregach 5 pułku piechoty Legionów, w stopniu porucznika. 21 lipca 1920 został ranny nad Styrem. Za swoje czyny otrzymał Order Virtuti Militari.

3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 1775 lokatą w korpusie oficerów piechoty, a jego oddziałem macierzystym był 5 pułk piechoty Legionów w Wilnie. Z dniem 1 listopada 1924 został przydzielony z Batalionu Szkolnego Piechoty DOK III do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza Kursu Normalnego. 11 października 1926, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera Sztabu Generalnego, został przydzielony do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr VI we Lwowie. 18 lutego 1928 został awansowany do stopnia majora ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928 i 189 lokatą w korpusie oficerów piechoty. W 1932 był oficerem 51 pułku piechoty Strzelców Kresowych w Brzeżanach. W 1934 roku został przeniesiony do Biura Inspekcji Generalnego Inspektora Sił Zbrojnych. W 1936 został członkiem Komisji Odznaki Pamiątkowej GISZ. W 1936 został awansowany do stopnia podpułkownika w korpusie oficerów piechoty. W 1939 był zastępcą szefa Biura Inspekcji GISZ i oficerem do spraw wyszkolenia.

Po wybuchu II wojny światowej, kampanii wrześniowej i agresji ZSRR na Polskę 17 września ewakuował się do Rumunii. Następnie przedostał się na Środkowy Wschód, wstąpił do Brygady Strzelców Karpackich. Od jesieni 1940 w składzie BSK i Samodzielnej Brygadzie Strzelców Karpackich, w styczniu 1941 pełnił funkcję szefa sztabu i zastępcy dowódcy piechoty brygady, od marca 1943 dowódca batalionu marszowego SBSK. Od maja 1941 dowódca „Grupy Wydzielonej II rzutu Kwatery Głównej SBSK”. Od 17 sierpnia 1943 wyznaczony na szefa sztabu Dowództwa Wojska Polskiego na Środkowym Wschodzie z siedzibą w Kairze. Następnie rozkazem Naczelnego Wodza z 8 grudnia 1941 wyznaczony na komendanta w stopniu podpułkownika Bazy Ewakuacyjnej w Teheranie. Następnie na stanowisku oficera łącznikowego APW przy Dowództwie Śródziemnomorskiego Teatru Działań Wojennych oraz od maja 1942 zastępca szefa sztabu Dowództwa WPŚW. Wraz z 2 Korpusem Polskim Polskich Sił Zbrojnych przebył szlak przez Bliski Wschód. Brał udział w kampanii włoskiej. Uczestniczył w bitwie o Monte Cassino pełniąc funkcję zastępcy dowódcy 5 Wileńskiej Brygady Piechoty, a następnie od 17 maja do 4 czerwca 1944 dowódcy tej brygady.

Po wojnie pozostał na emigracji. Osiadł w Argentynie, gdzie w Buenos Aires w 1962 wydał publikację pt. Wilki zedrą łańcuchy a świnie sądzone będą. Zmarł w 1966Piotr Stawecki, Studium planu strategicznego Polski przeciw Niemcom, Kutrzeby i Mossora, Instytut Wydawniczy „Pax”, 1987, s. 177.. Był żonaty.

Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 870 – 16 lutego 1921 Krzyż Walecznych trzykrotnie Medal Niepodległości – 27 czerwca 1938 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”. Srebrny Krzyż Zasługi – 16 marca 1928M.P. z 1928 r. nr 65, poz. 89 „za zasługi na polu organizacji i administracji wojska”. Krzyż Pamiątkowy Monte Cassino nr 15259 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Odznaka Pamiątkowa Generalnego Inspektora Sił Zbrojnych – 12 maja 1936 Krzyż Oficerski Orderu Świętego Aleksandra (Bułgaria, 1936) Krzyż Wojskowy (Wielka Brytania) Medal 10 Rocznicy Wojny Niepodległościowej (Łotwa, 1929)

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Członkowie Polskich Drużyn Strzeleckich Kategoria:Ludzie urodzeni w Złoczowie Kategoria:Ludzie związani z Wilnem Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Pamiątkowym Monte Cassino Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (trzykrotnie) Kategoria:Odznaczeni Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Medalem Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Odznaką Pamiątkową Generalnego Inspektora Sił Zbrojnych Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Oficerowie 5 Pułku Piechoty Legionów Kategoria:Oficerowie dowództwa 5 Wileńskiej Brygady Piechoty Kategoria:Oficerowie Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR 1941–1942 Kategoria:Podpułkownicy piechoty II Rzeczypospolitej Kategoria:Podpułkownicy piechoty Polskich Sił Zbrojnych Kategoria:Polacy – uczestnicy kampanii włoskiej 1943–1945 Kategoria:Polacy odznaczeni Krzyżem Wojskowym (Wielka Brytania) Kategoria:Polacy odznaczeni Medalem 10 Rocznicy Wojny Niepodległościowej Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Świętego Aleksandra Kategoria:Polscy zesłańcy w ZSRR 1940–1941 Kategoria:Uczestnicy kampanii wrześniowej (strona polska) Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1896 Kategoria:Zmarli w 1966 Kategoria:Żołnierze Wojska Polskiego na emigracji w Argentynie po II wojnie światowej