Buccinidae – rodzina morskich ślimaków z rzędu Neogastropoda. Jej przedstawiciele są szeroko rozpowszechnieni w morzach stref umiarkowanego i chłodnego klimatu. Zaliczanych jest do niej około 500 gatunków (włącznie z gatunkami kopalnymi). Niektóre gatunki mają znaczenie gospodarcze.
Cechy morfologiczne Muszla o różnej wielkości, od małych po duże, mają kształt wrzecionowaty lub owalny. Skrętka ostro zakończona, wzniesiona, ostatni skręt jest rozdęty. Otwór muszli często o pofalowanych brzegach. Powierzchnia muszli jest gładka lub pokryta poprzecznymi i spiralnymi żebrami. Wrzeciono jest zazwyczaj gładkie. Rynna syfonalna jest krótka, u niektórych gatunków występuje głęboki dołek osiowy. Muszla z grubym periostrakum. Ślimaki zaopatrzone w wieczko konchiolinowe. Noga jest duża, a ryjek długi. Oczy są położone u podstawy czułków.
Występowanie Przedstawiciele rodziny są szeroko rozprzestrzenione w litoralu mórz strefy umiarkowanej i chłodnej na półkuli północnej.
Są wszystkożercami, polują na bezkręgowce bentosowe (głównie małże, skorupiaki), żerują na padlinie. Mają wyczulony zmysł węchu (chemorecepcja), pozwalający odnajdywać miejsca, w których znajduje się rozkładające się mięso. Są aktywne głównie nocą, za dnia szukają ukrycia w zakamarkach dna, wśród koralowców.
Jaja składają w pakietach, otoczonych rogowymi kapsułkami. Rozwijające się zarodki mogą zjadać jaja sąsiadujące w pakiecie.
Interakcje międzygatunkowe Przedstawiciele rodziny są chętnie zjadane przez ryby, także te ważne pod względem gospodarczym (np. wątłusz Gadus morhua, łupacz (Melanogrammus aeglefinus)). Niektóre gatunki są poławiane przez człowieka w celach konsumpcyjnych.
Systematyka thumb|Muszla trąbika zwyczajnego thumb|Muszla Neptunea thumb|Puste muszle trąbika zwyczajnego bywają wykorzystywane przez kraby pustelniki, takie jak ten Pagurus bernhardus (Juist, Morze Północne, Niemcy). thumb|Ugotowane trąbiki po wyjęciu z muszli Rodzinę wyróżnił Rafinesque w 1815 roku. Rodzajem typowym jest rodzaj Buccinum. Do rodziny należy około 500 gatunków ślimaków morskich, zebranych w kilkudziesięciu rodzajach. W piśmiennictwie polskim określane są czasami jako trąbiki.
W 2017 roku Bouchet i inni podzielili rodzinę na następujące podrodziny: Buccininae Rafinesque, 1815 plemię Ancistrolepidini Habe & Sato, 1973 plemię Buccinini Rafinesque, 1815 plemię Colini Gray, 1857 plemię Cominellini Gray, 1857 plemię Liomesini P. Fischer, 1884 plemię Parancistrolepidini Habe, 1972 plemię Prosiphonini Powell, 1951 Beringiinae Golikov & Starobogatov, 1975 Buccinulinae Finlay, 1928 Busyconinae Wade, 1917 (1867) plemię Busyconini Wade, 1917 (1867) plemię Busycotypini Petuch, 1994 Donovaniinae Casey, 1904 Siphonaliinae Finlay, 1928 Wyróżniana jeszcze na początku XXI wieku podrodzina Pisaniinae Gray, 1857 została w tejże publikacji podniesiona do rangi osobnej rodziny (Pisaniidae). Już w 2022 roku Kantor i inni dokonali jednak kolejnej rewizji Buccinidae, wydzielając z niej m.in. rodziny Busyconidae, Cominellidae, Colidae i Prosiphonidae oraz nowo opisane Eosiphonidae, Retimohniidae i Chauvetiidae. Obecny podział Buccinidae na podrodziny wygląda następująco: Beringiinae Golikov & Starobogatov, 1975 Buccininae Rafinesque, 1815 Liomesinae P. Fischer, 1884 Neptuneinae Stimpson, 1865 Truncariinae Cossmann, 1901 Parancistrolepidinae Habe, 1972 Siphonaliinae Finlay, 1928 Volutopsiinae Habe & Sato, 1973
Rodzaje Do rodziny Buccinidae zalicza się obecnie (2024) następujące rodzaje:
oraz rodzaje wymarłe, znane tylko ze szczątków kopalnych: Accidenticulabrum Vermeij, 2000 † Bruclarkia Stewart, 1926 † Buccinofusus Conrad, 1866 † Cosnia Kollmann, 2005 † Eripachya Gabb, 1869 † Hilda R. Hoernes & Auinger, 1884 † Laevibuccinum Conrad, 1865 † Neosconsia Olsson, 1964 † Phoracanthus K. Martin, 1914 † Terebrifusus Conrad, 1865 †
Przypisy
Kategoria:Buccinidae