Mistrzostwa Europy w Rugby 7 Mężczyzn 2015 – czternaste mistrzostwa Europy w rugby 7 mężczyzn, oficjalne międzynarodowe zawody rugby 7 o randze mistrzostw kontynentu organizowane przez Rugby Europe mające na celu wyłonienie najlepszej męskiej reprezentacji narodowej w tej dyscyplinie sportu w Europie. Zostały rozegrane w formie siedmiu turniejów w trzech hierarchicznie ułożonych dywizjach w okresie od 6 czerwca do 12 lipca 2015 roku. W walce o tytuł mistrzowski brało udział dwanaście zespołów, pozostałe europejskie drużyny, które przystąpiły do rozgrywek, występowały w niższych dywizjach, pomiędzy wszystkimi trzema istniał system awansów i spadków. Zawody służyły również jako kwalifikacja do turnieju rugby 7 na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 2016.

We wszystkich trzech turniejach zwyciężyła Francja, która tym samym zdobyła tytuł mistrza Europy oraz bezpośredni awans na igrzyska olimpijskie, pozostałe miejsca na podium zajęli Hiszpanie i Anglicy. Relegowana została najsłabsza w gronie elity Rumunia.

Informacje ogólne Mistrzostwa zostały rozegrane w formie siedmiu turniejów – trzech w GPS oraz czterech w niższych dywizjachCompetition Manual, s. 22–23.

Mistrzem Europy zostawała drużyna, która po rozegraniu trzech turniejów w czerwcu i lipcu – w Moskwie, Lyonie i Exeter – zgromadziła najwięcej punktów, które były przyznawane za zajmowane w nich miejscaCompetition Manual, s. 35: MiejscePunkty 120 218 316 414 512 610 78 86 94 103 112 121 W przypadku tej samej liczby punktów ich lokaty były ustalane kolejno na podstawieCompetition Manual, s. 36: lepszego bilansu punktów zdobytych i straconych; większej liczby zdobytych przyłożeń; pozycji w ostatnim turnieju.

Reprezentacje w każdym z turniejów zostały podzielone na trzy czterozespołowe grupy rywalizujące w pierwszej fazie w ramach grup systemem kołowym, po czym nastąpiła faza pucharowa – czołowa ósemka awansowała do półfinałów, a pozostałe walczyły o Bowl. W fazie grupowej spotkania toczone były bez ewentualnej dogrywki, za zwycięstwo, remis i porażkę przysługiwały odpowiednio trzy, dwa i jeden punkt, brak punktów natomiast za nieprzystąpienie do meczu. W przypadku remisu w fazie pucharowej organizowana była dogrywka składająca się z dwóch pięciominutowych części, z uwzględnieniem reguły nagłej śmierciCompetition Manual, s. 36–38.

W związku z wycofaniem się kilku zespołów zakładana obsada turniejów uległa zmianie. Przystępujące do turnieju reprezentacje mogły liczyć maksymalnie dwunastu zawodników. Rozstawienie w każdych zawodach następowało na podstawie wyników poprzedniego turnieju, a w przypadku pierwszych zawodów – na podstawie rankingu z poprzedniego rokuCompetition Manual, s. 22–24.

Pomiędzy dywizjami istniał system awansów i spadków – po zakończonym sezonie najsłabsza reprezentacja z Grand Prix Series oraz dwie z Dywizji A i B zostały relegowane do niższych klas rozgrywkowych, a ich miejsce zajęli zwycięzcy zawodów Dywizji A oraz po dwie czołowe z Dywizji B i CCompetition Manual, s. 9.

Najlepsza reprezentacja tego sezonu, spośród tych, które dotąd nie uzyskały awansu, otrzymała bezpośrednią kwalifikację do olimpijskiego turnieju. Kolejna otrzymała prawo występu w światowym turnieju kwalifikacyjnym, a o kolejne trzy miejsca w tych zawodach miały walczyć w repasażach pozostałe drużyny Grand Prix Series, czołowe zespoły Dywizji A oraz zwycięzca Dywizji BCompetition Manual, s. 6, 10.

Turnieje Moskwa (6-7 czerwca)

MiejsceReprezentacja 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 Lyon (13-14 czerwca)

MiejsceReprezentacja 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 Exeter (11-12 lipca)

MiejsceReprezentacja 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12

Klasyfikacja końcowa Poz.DrużynaPunktyMOSLYOEXEOgółem20202060 18161650 12141844 410181038 514101438 6812424 7281222 8163120 936817 1044614 1162311 121124

Przypisy

Bibliografia

Linki zewnętrzne Strona Rugby Europe