Teodor Teofil Boczek (ur. 3 listopada 1897 w Lachowicach, zm. 28 lipca 1988) – podpułkownik Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy.

Życiorys Syn Wincentego urodzony 3 listopada 1897 w Lachowicach26 stycznia 1934 ogłoszono sprostowanie imienia z „Teodor” na „Teodor Teofil” oraz daty urodzenia z „2 listopada 1897” na „3 listopada 1897”. . Od 1908 uczęszczał do c. i k. Gimnazjum Wyższego w Wadowicach. Maturę wojenną zdał 8 października 1915.

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego i przydzielono go do baonu szturmowego 5 Dywizji Syberyjskiej. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej, podczas której na początku stycznia 1920 dostał się do niewoli. Po uwolnieniu w 1921 powrócił do Polski. Został zweryfikowany w stopniu porucznika piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. W latach 20. i 30. był oficerem 12 pułku piechoty w garnizonie Wadowice, w tym w 1923 był w kadrze naukowej Centralnej Szkoły Strzelniczej w ToruniuLista starszeństwa oficerów zawodowych piechoty. 1 lipiec 1933 r. Dodatek bezpłatny dla prenumeratorów „Przeglądu Piechoty”, Warszawa 1933, s. 63.Lista starszeństwa oficerów zawodowych piechoty. 5 czerwiec 1935. Dodatek bezpłatny dla prenumeratorów „Przeglądu Piechoty”, Warszawa 1935, s. 60.. Został awansowany do stopnia kapitana piechoty ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928. W 1927 był sekretarzem klubu sportowego Wisła Kraków. 27 czerwca 1935 roku awansował na majora ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1935 roku i 59. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W sierpniu tego roku został wyznaczony na stanowisko dowódcy batalionu w 12 pułku piechoty. Od 7 października 1937 do 12 października 1938 roku dowodził batalionem KOP „Żytyń”.

Brał udział w II wojnie światowej. Po wojnie był podpułkownikiem ludowego Wojska Polskiego. W latach 1947–1955 – jako oficer II RP – był obserwowany przez komunistyczny aparat bezpieczeństwa.

Zmarł 28 lipca 1988. Został pochowany na cmentarzu Prądnik Czerwony (Batowice) w Krakowie (kwatera A-XXII-9-12).

Ordery i odznaczenia Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (11 października 1946) „za bohaterskie czyny i dzielne zachowanie się w walce z niemieckim najeźdźcą, oraz za gorliwą pracę i sumienne wypełnianie obowiązków służbowych”. Krzyż Walecznych dwukrotnie Złoty Krzyż Zasługi (11 listopada 1938) „za zasługi w służbie Korpusu Ochrony Pogranicza”. Medal Niepodległości (2 sierpnia 1931)M.P. z 1931 r. nr 179, poz. 260 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”. Medal Międzysojuszniczy „Médaille Interalliée”

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Dowódcy batalionów Korpusu Ochrony Pogranicza Kategoria:Ludzie związani z Wadowicami Kategoria:Majorowie piechoty II Rzeczypospolitej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (dwukrotnie) Kategoria:Odznaczeni Medalem Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Pochowani na cmentarzu Prądnik Czerwony w Krakowie Kategoria:Podpułkownicy ludowego Wojska Polskiego Kategoria:Polacy odznaczeni Medalem Zwycięstwa Kategoria:Uczestnicy kampanii wrześniowej (strona polska) Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1897 Kategoria:Zmarli w 1988 Kategoria:Oficerowie 12 Pułku Piechoty (II RP) Kategoria:Dowódcy batalionu KOP „Żytyń”