Kościół św. Karola Boromeusza w Wołowie - rzymskokatolicki kościół parafialny, drugi po kościele św. Wawrzyńca w tym mieście.
Historia Z powodu ostatecznego przyznania luteranom jedynego i największego kościoła w Wołowie (pw. św. Wawrzyńca) na mocy ugody altransztadzkiej w 1707 r., katolicy w Wołowie zostali pozbawieni własnej świątyni. Wówczas, przy pomocy zakonu karmelitów z Głębowic oraz panującego rodu cesarskiego Habsburgów, zaczęto wznosić w mieście klasztor i kościół zakonu karmelitów, który miał prowadzić rekatolicyzację regionu.
20 lipca 1713 r. dokonano uroczystego poświęcenia kamienia węgielnego pod budowę klasztoru, uczynił to ówczesny opat cystersów lubiąskich Ludwik Banek. Budowę klasztoru i kościoła zakończono w 1724 r., a konsekracja kościoła odbyła się 1 sierpnia 1730 r. Kościół i klasztor spłonął podczas wielkiego pożaru miasta w 1781 r., a po 1785 r. został odbudowany. W 1791 r. zawieszono na wieży mały dzwon. Obecny zawieszono w 1926 r. nadając mu imię patrona kościoła.
23 listopada 1810 r. na mocy edyktu króla pruskiego Fryderyka Wilhelma III nastąpiła sekularyzacja klasztoru i kościoła. W 1812 r. kościół został przekazany parafii katolickiej wraz z północnym skrzydłem klasztoru. Pomieszczenia poklasztorne po wschodniej stronie zostały przebudowane i zamienione na pruskie koszary wojskowe. Architektura thumb|180px|lewo|Wnętrze kościoła Kościół to budowla jednonawowa z rzędami bocznych kaplic, na planie prostokąta, główna nawa posiada cztery przęsła oddzielone łukiem tęczowym od niższego i węższego prezbiterium. Sklepienie kolebkowe. Przy prezbiterium znajdują się empory z podwójnymi oknami. Główną zachodnią elewację barokowego kościoła, zwieńczoną potrójnym szczytem, zdobią umieszczone w niszach figury: prorokini Anna i starzec Symeon. Na osi środkowej znajduje się barokowy portal. Nad wejściem do kościoła umieszczono dwa herby: Habsburgów i Zakonu Karmelitów. Kościół jak wiele budowli barokowych nie posiada wieży, lecz ma jedynie drewnianą sygnaturkę. Jednym z ciekawszych zabytków klasztoru jest późnogotycka figura N.M.Panny umieszczona nad furtą klasztorną (wejściem bocznym), pochodząca prawdopodobnie z XV wieku.
Rokokowy ołtarz główny ozdabia obraz Apoteoza św. Karola Boromeusza z 1721 r. (malarz: Jeremiasz Józef Knechtel).
Organy Organy wybudowała firma Schlag & Söhne w 1919 roku jako opus 1061. Instrument posiada wiatrownice stożkowe oraz pneumatyczną trakturę gry.
Dyspozycja instrumentu: Manuał IManuał IIPedał1. Bordun 16'1. Geigen Prinzipal 8'1. Violon 16'2. Prinzipal 8'2. Salicet 8'2. Subbass 16'3. Gambe 8'3. Aeoline 8'3. Octave 8'4. Hohlflöte 8'4. Vox coeleste 8'4. Cello 8'5. Gemshorn 4'5. Portunal 8'6. Octave 4'6. Gedeckt 8'7. Spitzflöte 2'7. Prinzipal 4'8. Rauschquinte 2 f8. Cymbel 2-3 f9. Mixtur 2-3 f9. Rohrflöte 4'
Przypisy
Kategoria:Architektura barokowa w województwie dolnośląskim Kategoria:Zabytkowe kościoły w powiecie wołowskim Kategoria:Świątynie pod wezwaniem św. Karola Boromeusza K Kategoria:Dawne kościoły i klasztory karmelitów trzewiczkowych Kategoria:Zabytkowe klasztory katolickie w województwie dolnośląskim Kategoria:Chrześcijaństwo w Wołowie