Emil Just (ur. 18 czerwca 1885 w Brodnicy, zm. 21 stycznia 1947 w Kownie) – niemiecki generał major, dowódca Nadkomendantury Polowej w okupowanej Litwie.
Kariera Just walczył podczas I wojny światowej, gdzie dosłużył się stopnia kapitana. Od listopada 1918 roku do sierpnia 1919 roku był dowódcą stworzonego przez siebie Grenzschutz-Bataillon III, w Bydgoszczy, który walczył przeciwko powstańcom wielkopolskim, a do końca stycznia 1920 roku pełnił służbę w berlińskiej Policji. W 1924 roku wstąpił do Abwehry. W czasie II wojny światowej był m.in. attaché wojskowym w Rumunii i dowódcą Nadkomendantury Polowej w okupowanej Litwie. Awansowany w październiku 1942 roku, do stopnia Generalmajor. Zwolniony ze służby 31 stycznia 1945 roku, wrócił do Berlina. Po zajęciu miasta przez Armię Czerwoną, aresztowany przez Sowietów. Stracony w styczniu 1947 roku pod zarzutem popełnienia zbrodni wojennych.
Odznaczenia (wybrane) Krzyż Żelazny I klasy – 1915 osmański Medal Wojenny – 1917 Krzyż Zasługi Wojennej I klasy – 1942 Srebrny Krzyż Niemiecki – 1944
Przypisy
Bibliografia Der Todeskampf der Ostmark 1918/19, Historia Batalionu Straży Granicznej III
Linki zewnętrzne Policja litewska i sprawy polskie na ziemiach litewskich w latach 1939–1944
Kategoria:Attachés wojskowi Kategoria:Generałowie Wehrmachtu Kategoria:Ludzie urodzeni w Brodnicy Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Zasługi Wojennej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Żelaznym Kategoria:Odznaczeni Medalem Wojennym (Imperium Osmańskie) Kategoria:Oficerowie Armii Cesarstwa Niemieckiego Kategoria:Osoby skazane na karę śmierci w ZSRR Kategoria:Straceni przez rozstrzelanie Kategoria:Uczestnicy I wojny światowej (Cesarstwo Niemieckie) Kategoria:Uczestnicy II wojny światowej Kategoria:Urodzeni w 1885 Kategoria:Zmarli w 1947