Andrzej Hanich (ur. 12 maja 1951 w Opolu) – ksiądz prałat prof. dr hab., profesor zwyczajny w Instytucie Śląskim w Opolu, proboszcz w Prószkowie i Przysieczy.
Życiorys Andrzej Hanich urodził się 12 maja 1951 r. w Opolu. Święcenia kapłańskie przyjął również w Opolu 18 maja 1975Rocznik Diecezji Opolskiej 1981, Opole 1981, s. 35.. W latach 1975–1977 był wikariuszem parafii św. Wawrzyńca w Strzelcach Opolskich. W latach 1977–1999 był notariuszem opolskiej Kurii Diecezjalnej i sekretarzem biskupa opolskiego, abpa Alfonsa Nossola – od 1993 r. w randze radcy Kurii DiecezjalnejRocznik Diecezji Opolskiej 1994, Opole 1994, s. 50.. W latach 1989–1999 był przedstawicielem Kurii Diecezjalnej w Opolu do bieżących kontaktów z władzami państwowymi szczebla wojewódzkiego oraz rzecznikiem prasowym Kurii Diecezjalnej w Opolu.
Brał czynny udział w organizacji pielgrzymki papieża Jana Pawła II na Górę św. Anny 21 czerwca 1983 r. oraz Mszy Pojednania polsko-niemieckiego w Krzyżowej 12 listopada 1989Por. numer specjalny poświęcony pielgrzymce Ojca św. Jana Pawła II na Górę św. Anny w dniu 21 czerwca 1983 – „Wiadomości Urzędowe Diecezji Opolskiej” 1983, rocznik 38, nr 7-8, s. 265–328; A. Hanich, Góra Świętej Anny – sanktuarium diecezji opolskiej, 1 wyd. – Aschaffenburg 1985, 2 wyd. – Opole 1987, 3 wyd. – Opole 1993; A. Hanich, Msza św. polsko-niemieckiego pojednania w Krzyżowej (Kreisau) 12.11.1989 r., „Wiadomości Urzędowe Diecezji Opolskiej” 1990, rocznik 45, nr 6, s. 213–219; A. Hanich, „Msza pojednania” w Krzyżowej (12.11.1989 r.) – symbol nowych stosunków polsko-niemieckich, w: „Colloquium Opole 2009. Od Okrągłego Stołu do obalenia Muru Berlińskiego i Aksamitnej Rewolucji. Polacy – Niemcy – Czesi – nowe wartości, nowe relacje”, red. M. Lis, A. Trzcielińska-Polus, PIN-Instytut Śląski w Opolu, Osteuropa-Institut in Regensburg, Opole 2010, s. 12–25; A. Hanich, Przyczynek do dziejów duchowieństwa ziemi prószkowskiej, w: Studia z dziejów Prószkowa, red. A. Hanich, Opole 2014, s. 240; A. Hanich, Pamiątka 40-lecia święceń kapłańskich w 2015 r., Prószków 2015, s. 2..
Aktywnie uczestniczył w tworzeniu nowego ładu demokratycznego w województwie opolskim po przełomie politycznym roku 1989.
Działalność w latach 90. XX w. W latach 1992–1993 z ramienia Kurii Diecezjalnej w Opolu był członkiem pierwszej tzw. komisji pomnikowej (państwowo-kościelnej), powołanej do nadania bardziej stonowanej, chrześcijańskiej wymowy kilkudziesięciu niemieckim pomnikom wojennym wybudowanym wówczas na Opolszczyźnie przez mniejszość niemiecką dla upamiętnienia swoich bliskich, poległych jako żołnierze niemieccy w I i II wojnie światowej. W późniejszym czasie prowadził z powodzeniemA. Hanich, Pamiątka 40-lecia święceń kapłańskich w 2015 r., Prószków 2015, s. 2., mediację pomiędzy władzami wojewódzkimi, ambasadą RFN w Warszawie, konsulem generalnym RFN we Wrocławiu a władzami gminy Łambinowice w sprawie znalezienia kompromisowej formuły inskrypcji na wzniesionym w 1995 r. pomniku ofiar działającego po II wojnie Obozu Pracy w Łambinowicach.
W latach 1990–1995 był kapelanem wojewódzkim Państwowych Straży Pożarnych na Opolszczyźnie, a w latach 1998–2001 członkiem Rady Programowej publicznego Radia „Opole”.
W latach 1993–2003 był założycielem i pierwszym dyrektorem opolskiego radia diecezjalnego – radio funkcjonowało od 1994 r. najpierw jako Diecezjalne Radio „Góra św. Anny”, a po zmianie nazwy rozgłośni w 1998 r. jako Radio „PLUS” Opole, zaś po kolejnej zmianie nazwy w 2014 r. – jako Radio „Doxa”, na którego potrzeby pozyskał w 1994 r. znaczne środki finansowe z Fundacji Współpracy Polsko-Niemieckiej oraz od prywatnych sponsorówA. Hanich, Radio Diecezji Opolskiej na tle mediów katolickich w Polsce w latach 1989–2002, Opole 2002, s. 21; A. Hanich, Pamiątka 40-lecia święceń kapłańskich w 2015 r., Prószków 2015, s. 3.. Zorganizował sieć sześciu nadajników i anten radiowych rozmieszczonych na całym obszarze Opolszczyzny (w Brzeziu k. Dobrzenia Wielkiego, w Wysokiej k. Góry św. Anny, w Nysie, Raciborzu, Oleśnie i Dobrodzieniu). Był też organizatorem i redaktorem naczelnym zespołu dziennikarskiego i twórcą koncepcji programowej tego radia (m.in. cosobotniej audycji regionalnej w gwarze śląskiej pt. „Nasz Śląsk”, czy audycji ekumenicznej „Echo ewangelickie”, prowadzonej przez pastora parafii ewangelicko-augsburskiej w Opolu, ks. dr. Mariana Niemca, obecnie biskupa ewangelicko-augsburskiej diecezji katowickiej). Temu radiu przekazał również w darze swoją bogatą, liczącą kilka tysięcy woluminów, prywatną bibliotekę.
Przy okazji budowy obiektu radia udało mu się pozyskać, na mocy ustawy Państwo-Kościół z 1989 r., 47 hektarów ziemi na finansowe zabezpieczenie radia – dochód z jej uprawy ma służyć utrzymaniu rozgłośni diecezjalnej. Udało mu się również pozyskać w tym czasie od gminy Opole na własność Diecezji Opolskiej kompleks trzech starych budynków wraz z gruntem znajdujący się na zapleczu siedziby radia, przy ul. Szpitalnej w Opolu, w którym, po przebudowie, znalazła swoją siedzibę centrala diecezjalnej „Caritas” wraz z nowoczesną biblioteką.
W 1999 r. pomógł mniejszości niemieckiej nabyć na własność budynek przy ul. Krupniczej w Opolu, vis-à-vis siedziby rozgłośni diecezjalnej, w którym mieści się obecnie centrala krajowa wszystkich związków mniejszości niemieckiej w Polsce.
W sierpniu 1997 r. pozyskał z Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego kwotę 6 mld starych złotych na naprawę uszkodzonych przez powódź w lipcu 1997 r. kilku zabytkowych obiektów kościelnych na terenie diecezji opolskiej, a ponadto z różnych źródeł pozyskał również łączną kwotę 8,2 mld starych złotych na rewitalizację uszkodzonych przez powódź czterech zabytkowych obiektów należących do Zgromadzenia Sióstr Franciszkanek Szpitalnych: Domu Starców wraz z kościółkiem św. Aleksego w Opolu przy ul. Szpitalnej 16, Domu Niepełnosprawnych Dzieci w Krosnowicach k. Kłodzka (woj. dolnośląskie), Domu Sióstr Emerytek Franciszkanek Szpitalnych w Jurandowie k. Kłodzka (woj. dolnośląskie) oraz na konserwację zabytkowego parku z ogrodzeniem i na wybudowanie windy w Domu Prowincjalnym Sióstr Franciszkanek Szpitalnych w Oldrzychowicach k. Kłodzka (woj. dolnośląskie).
Wspomagał materialnie Diecezjalny Dom Samotnej Matki i Dziecka w Opolu-Grudzicach i monarowski Dom Samotnej Matki i Dziecka w Zopowach (pow. głubczycki), Schronisko św. Brata Alberta w Bielicach, Schronisko dla Bezdomnych „Barka” w Strzelcach Opolskich, Domowe Hospicjum dla Dzieci w Opolu, a także (przekazując sprzęty, ornaty i naczynia liturgiczne) działającego od 1991 r. na dawnych Kresach Wschodnich ks. infułata Ludwika Rutynę (zm. 2010) w dziele podnoszenia z ruin zniszczonych przez sowiecki komunizm tamtejszych polskich kościołów katolickich na terenie archidiecezji lwowskiej (w dawnym dekanacie Buczacz). W 1993 r. – z przeznaczeniem dla odremontowanego kościoła w Potoku Złotym k. Buczacza – zawiózł tam specjalnie wykonaną replikę zabytkowego obrazu Matki Boskiej Złotopotockiej, którego oryginał, wywieziony w 1945 r. w czasie powojennej repatriacji Polaków, znajduje się obecnie w kościele parafialnym w Wabienicach k. Bierutowa na Dolnym Śląsku (archidiecezja wrocławska).
Inicjatywy po roku 2000 W roku 2000 był pomysłodawcą i inicjatorem budowy pierwszego na Śląsku Opolskim pomnika papieża Jana Pawła II na Górze św. Anny, odsłoniętego 25.06.2000 r. (autorzy projektu architektonicznego: Krystyna i Jacek Kucharzewscy), w roku jubileuszu 2000-lecia chrześcijaństwa. Zorganizował w tym celu ogólnospołeczną zbiórkę pieniędzy. Zebrano w gotówce 170 tys. złotych; łączna wartość tej inwestycji w gotówce i darach materialnych i społecznej pracy wykonawców wyniosła 600 tys. złotych.
Również w 2000 r. opracował i wydał własnym sumptem w nakładzie 1000 egz. ścienną mapę diecezji opolskiej, którą przekazał do wszystkich parafii, instytucji diecezjalnych, placówek zakonnych i bibliotek na terenie diecezji opolskiej.
W latach pracy kurialnej i radiowej udzielał się także duszpastersko, m.in. głosząc konferencje i kazania dla młodzieży, sióstr zakonnych oraz ok. 60 serii nauk misyjnych i rekolekcyjnych w Wielkim Poście i Adwencie w parafiach diecezji opolskiej i gliwickiej. Zorganizował i poprowadził pielgrzymki diecezjalne: dla księży – do Lourdes (1987) i na dawne Kresy Wschodnie (Ukraina – 1987, 1989) oraz dla osób świeckich – do Rzymu (1987), Ziemi Świętej (1992) i Lourdes (2008, 2011).
Od 18 marca 2007 do 2018 był proboszczem parafii św. Jerzego w Prószkowie k. Opola, gdzie m.in. w 2007 r. wykonał generalny remont zabytkowej plebanii z połowy XVIII w. (koszty inwestycji – 200 tys. zł), pozyskał – na mocy ustawy Państwo-Kościół z 1989 r. – na własność parafii prószkowskiej 13,5 ha ziemi ornej w Wydrowicach k. Niemodlina i 0,5 ha w Surowinie (gmina Łubniany) oraz nabył od prywatnych właścicieli 0,5 ha gruntu w Przysieczy na powiększenie tamtejszego placu przykościelnego.
W 2009 r. przeprowadził gruntowny remont dwu kościołów, a mianowicie: remont dachu zabytkowego kościoła parafialnego w Prószkowie z 1687 r., który jest perłą architektury sakralnej śląskiego baroku (koszty wymiany pokrycia dachu i wieży oraz remont szczytowych partii murów świątyni wyniosły 500 tys. zł) i kościoła filialnego w Przysieczy z 1925 r. (koszty generalnego remontu kościoła wyniosły 350 tys. zł), który stał się lokalnym sanktuarium św. Jana Pawła II – jego wizerunek znajduje się bowiem w głównym ołtarzu tej świątyni, a od 06.01.2012 r. świątynia w Przysieczy posiada również relikwie św. Jana Pawła II, pozyskane (15.12.2011 r.) od kard. S. Dziwisza, metropolity krakowskiego, dawniej wieloletniego sekretarza papieża Jana Pawła II. Od dnia beatyfikacji regularnie każdego miesiąca, przy licznym udziale wiernych, odprawiane jest tu nabożeństwo ku czci św. Jana Pawła II, jako patrona małżeństw, dzietności małżeństw i rodzin.
W początkach 2014 r. przyczynił się do pozyskania wysokiej klasy samochodu gaśniczego dla Ochotniczej Straży Pożarnej w Prószkowie, a od lipca do września 2014 r. przeprowadził remont wzmocnienia skarpy i najbardziej uszkodzonej i zagrożonej części muru oporowego wokół zabytkowego kościoła parafialnego w Prószkowie. Koszty przedsięwzięcia wyniosły 530 tys. zł. Większość tej kwoty (300 tys. zł) pochodziła z uzyskanej po wielu staraniach dotacji Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego, a reszta (czyli ok. 130 tys. zł) była wkładem własnym parafii i pochodziła z kolekt i darowizn parafian (65 tys. zł) oraz ze sprzedaży kolejnej książki kucharskiej ks. A. Hanicha, pt. „Smaki polskie i opolskie” (65 tys. zł), z której dochód, zgodnie z życzeniem autora, został przeznaczony na ten cel.
W lutym i marcu 2015 r. we wszystkich ogólnopolskich mediach promował – zamontowaną u wejścia do kościoła w Prószkowie – ze względów higienicznych – pierwszą w Polsce elektroniczną kropielnicę, która bezdotykowo, przy pomocy fotokomórki, dozuje kilka kropel wody święconej na dłoń wchodzących do kościoła.
Działalność naukowa