Bronisław Wiktor Piniecki (ur. 16 września 1892 w Karczewie, zm. wiosną 1940 w Katyniu) – podpułkownik artylerii Wojska Polskiego, powstaniec wielkopolski, uczestnik wojny polsko-bolszewickiej i kampanii wrześniowej. Ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys Urodził się w wielodzietnej rodzinie nauczyciela Bronisława i Bronisławy de Ellimer. Uczęszczał do gimnazjów w Poznaniu i Wschowie. Od 1906 działał w tajnej organizacji patriotycznej Towarzystwa Tomasza Zana, w latach 1912–1914 był jego prezesem we Wschowie. Założył także Drużynę Strzelecką i pełnił w niej funkcję zastępcy komendanta. W 1914 zdał egzamin dojrzałości, następnie został powołany do armii niemieckiej i skierowany na front zachodni. Mianowany 24 sierpnia 1917 podporucznikiem. W armii niemieckiej służył do 1918.

Od 16 października w dywizjonie zapasowym 23 pułku artylerii Poznań. W listopadzie 1918 wstąpił do POW Zaboru Pruskiego, następnie zorganizował 1 batalion poznański, który 27 grudnia 1918 brał udział w zajęciu magazynów uzbrojenia przy Wielkich Garbarach w Poznaniu, a na początku stycznia 1919 w walkach o Stację Lotniczą na Ławicy później wcielony do 10 pułku strzelców wielkopolskich.

Od 20 października 1919 przydzielony do szkoły podoficerskiej 1 pułku strzelców wielkopolskich. W ramach 1 pułku artylerii ciężkiej Wielkopolskiej uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej. 20 października 1920 otrzymał awans na kapitana. 16 czerwca 1920 objął dowództwo baterii w 14 pułk artylerii, a od 20 lipca 1920, 5 baterii w 15 pułku artylerii.

"Za męstwo w czasie walk pod Płockiem wyróżniony Orderem Virtuti Militari".

Od 1922 dowodził dywizjonem w 7 pułku artylerii ciężkiej w Poznaniu. 12 kwietnia 1927 został mianowany majorem ze starszeństwem z 1 stycznia 1927 i 22. lokatą w korpusie oficerów artylerii. W listopadzie tego roku został przesunięty ze stanowiska dowódcy dywizjonu na stanowisko kwatermistrza, a 1 sierpnia 1929 przesunięty ponownie na stanowisko dowódcy dywizjonu. 23 marca 1932 został przeniesiony do 19 pułku artylerii lekkiej w Nowej Wilejce na stanowisko dowódcy II dywizjonu, detaszowanego w Mołodecznie. 24 stycznia 1934 został awansowany na podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1934 i 6. lokatą w korpusie oficerów artylerii. W maju 1934 został przeniesiony do 17 pułku artylerii lekkiej w Gnieźnie na stanowisko zastępcy dowódcy pułku. W październiku 1934 został przeniesiony do 10 pułku artylerii ciężkiej w Przemyślu na stanowisko zastępcy dowódcy pułku.

We wrześniu 1939 był dowódcą artylerii dywizyjnej 36 Dywizji Piechoty. W czasie kampanii wrześniowej, po 17 września 1939 dostał się do niewoli sowieckiej. Przebywał w obozie w Starobielsku i obozie w Kozielsku. Wiosną 1940 roku został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Katyniu i tam pogrzebany. Od 28 lipca 2000 spoczywa na Polskim Cmentarzu Wojennym w Katyniu.

Awanse podporucznik – 24 sierpnia 1917 porucznik – 13 kwietnia 1919 kapitan – 20 października 1920 major – 12 kwietnia 1927 podpułkownik – 24 stycznia 1934

Życie prywatne Żonaty od 1921 z Marią Pędzińską, z którą miał trzech synów: Ryszarda Jana, Jerzego Bronisława i Andrzeja Ksawerego.

Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 4122 Krzyż Niepodległości (20 lipca 1932) „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”. Krzyż Walecznych Złoty Krzyż Zasługi (22 grudnia 1928)M.P. z 1928 r. nr 296, poz. 727 „za wybitne zasługi, położone w powstaniu wielkopolskim”.

Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921Fotografia Bronisława Pinieckiego w mundurze majora. Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości

Awanse pośmiertne i upamiętnienie 5 października 2007 roku Minister Obrony Narodowej Aleksander Szczygło mianował go pośmiertnie do stopnia pułkownikaDecyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 października 2007 roku w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 roku, w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.

W ramach akcji „Katyń... pamiętamy” / „Katyń... Ocalić od zapomnienia”, w 2012 w Parku im. Ignacego Paderewskiego w Toronto–Etobicoke został zasadzony Dąb Pamięci honorujący Bronisława Pinieckiego.

Zobacz też

jeńcy polscy w niewoli radzieckiej (od 1939 roku) obozy NKWD dla jeńców polskich ofiary zbrodni katyńskiej – zamordowani w Katyniu

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Członkowie Polskich Drużyn Strzeleckich Kategoria:Członkowie Polskiej Organizacji Wojskowej Zaboru Pruskiego Kategoria:Członkowie Towarzystwa Tomasza Zana Kategoria:Ludzie związani z Poznaniem Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych Kategoria:Odznaczeni Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918–1921 Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Oficerowie 7 Pułku Artylerii Ciężkiej (II RP) Kategoria:Oficerowie 10 Pułku Artylerii Ciężkiej (II RP) Kategoria:Oficerowie 17 Pułku Artylerii Lekkiej Kategoria:Oficerowie 19 Pułku Artylerii Lekkiej Kategoria:Oficerowie dowództwa 36 Dywizji Piechoty (II RP) Kategoria:Oficerowie Wojska Polskiego zamordowani w Katyniu Kategoria:Pochowani na Polskim Cmentarzu Wojennym w Katyniu Kategoria:Podpułkownicy artylerii II Rzeczypospolitej Kategoria:Polacy – oficerowie armii Cesarstwa Niemieckiego Kategoria:Polacy – żołnierze Armii Cesarstwa Niemieckiego w I wojnie światowej Kategoria:Powstańcy wielkopolscy (1918–1919) Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1892 Kategoria:Zmarli w 1940