Ludwik I Orleański (ur. 13 marca 1372, zm. 23 listopada 1407) – książę Orleanu, syn króla Francji Karola V Mądrego i Joanny de Burbon, pochodził z dynastii Walezjuszów.
W miarę jak potęgowała się choroba umysłowa (schizofrenia) jego starszego brata Karola VI Szalonego, Ludwik coraz zacieklej walczył z Janem bez Trwogi – księciem Burgundii – o regencję i opiekę nad swoimi bratankami. Miał nawet podobno romans z samą królową Izabelą Bawarską. Był przywódcą partii Armaniaków (franc. Armagnacs). Został zamordowany na ulicach Paryża na polecenie swojego konkurenta.
Potomstwo W 1389 r. Ludwik poślubił Walentynę Visconti, córkę Gian Galeazzo, księcia Mediolanu. Miał z nią: córkę (1390) Ludwika (1391–1395) syna (1392) Jana Filipa (ur. 1393 w Paryżu, zm. 1393 w Château de Vincennes) Karola, księcia Orleanu (1394–1465), ojca króla Ludwika XII Filipa, hrabia Vertus (1396–1420) Jana, hrabiego Angoulême (1404–1467), dziadka króla Franciszka I Marię (1401) Małgorzatę, hrabinę Vertus (1406–1466), żonę Ryszarda Bretońskiego, hrabiego Étampes
Z Mariette d'Enghien Ludwik miał nieślubnego syna: Jana, hrabiego Dunois, Bastarda Orleańskiego
Zobacz też Walezjusze Bal des Ardents
Przypisy
Kategoria:Walezjusze Kategoria:Władcy Orleanu Kategoria:Władcy Blois Kategoria:Władcy Valois Kategoria:Zamordowani monarchowie Kategoria:Urodzeni w 1372 Kategoria:Zmarli w 1407 Kategoria:Ofiary zabójstw we Francji