thumb|Menhir Filitosa V Filitosa – stanowisko megalityczne położone w dolinie rzeki Taravo w południowo-zachodniej części Korsyki, około 17 kilometrów na północ od Propriano. Filitosę wpisano na listę zabytków klasyfikowanych jako narodowy pomnik historii (monument historique).
Stanowisko zostało odkryte przypadkowo w 1946 roku przez właściciela terenu, Charlesa-Antoine Cesariego. Badania archeologiczne rozpoczął w 1954 roku Roger Grosjean. Okolica została zasiedlona w neolicie, ok. 6 tysięcy lat p.n.e., przez zamieszkującą pobliskie schroniska skalne ludność trudniącą się rolnictwem, po której pozostały narzędzia kamienne oraz fragmenty ceramiki. Około połowy IV tysiąclecia p.n.e. na tereny te przybyła nowa grupa osadnicza, która zaczęła wznosić budowle megalityczne. Kultura ta została unicestwiona w 2. połowie II tysiąclecia p.n.e. przez najeźdźców związanych z tzw. Ludami Morza, którzy zniszczyli większość megalitów i ufortyfikowali miejsce, wznosząc mur i dwie warowne wieże.
Z okresu budownictwa megalitycznego pochodzą wykonane z granitu menhiry o wysokości od 2 do 3 metrów, ozdobione zarysami ludzkich twarzy, a niekiedy przedstawiające całe postaci. Ich przeznaczenie jest nieznane, mogły to być obiekty kultu lub wizerunki zmarłych. Największy z menhirów, oznaczony jako Filitosa V, przedstawia postać trzymającą miecz i sztylet. Osobną część zabytkową stanowi umocniony kompleks mieszkalny (castellu), otoczony ogrodzeniem z głazów wraz z dwiema wieżami (torra), charakterystyczny dla późniejszej tzw. kultury torre (1600–800 p.n.e.). Całe stanowisko, jako muzeum na otwartej przestrzeni, zaliczane jest do wyjątkowych miejsc historycznych o wspólnym znaczeniu dla krajów śródziemnomorskich.
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Budowle megalityczne we Francji Kategoria:Departament Korsyka Południowa