Elżbieta Wittelsbach (ur. 2 lutego 1443, zm. 5 maja 1484 w Lipsku) – księżniczka bawarska z dynastii Wittelsbachów, księżna elektorowa Saksonii.
Jedna z córek księcia Bawarii-Monachium Albrechta III Wittelsbacha i księżniczki brunszwickiej Anny z dynastii Welfów.
19 listopada 1460 roku została wydana za mąż (10 lat po zawarciu zaręczyn) za księcia saskiego Ernesta z dynastii Wettynów (założyciela linii ernestyńskiej), późniejszego elektora Saksonii, któremu urodziła siedmioro dzieci: Krystynę (1461–1521), późniejszą królową Danii, Norwegii i Szwecji jako żona Jana z dynastii Oldenburgów, Fryderyka (1463–1525), późniejszego elektora Saksonii (następcę swojego ojca), Ernesta (1464–1513), późniejszego arcybiskupa Magdeburga, Albrechta (1467–1484), późniejszego arcybiskupa Moguncji, Jana (1468–1532), późniejszego elektora Saksonii (następcę swojego brata), Małgorzatę (1469–1528), późniejszą księżną lüneburską jako żonę Henryka II z dyn. Welfów, Wolfganga (1473?–1478?)Tamże..
W 1471 roku para królewska wprowadziła się do nowego zamku, zbudowanego na Górze Zamkowej w Miśni, który stał się miejscem zamieszkania dla rodziny elektorskiej. Elżbieta miała decydujący wpływ na staranną edukację swoich dzieci, a zwłaszcza ich kształcenie naukowe. Małżeństwo pary elektorskiej uchodziło za udane i szczęśliwe.
Księżna elektorowa, która jest nazywana matką linii ernestyńskiej Wettynów, zmarła w wieku 41 lat. Pod koniec swego życia była przykuta do łóżka, do którego przymocowano koła i podnośnik, aby móc się opiekować chorą.
Przypisy
Kategoria:Wittelsbachowie Kategoria:Urodzeni w 1443 Kategoria:Zmarli w 1484 Kategoria:Żony władców