Zygmunt Furtak (ur. 19 grudnia 1911 w Lublinie, zm. 21 kwietnia 1996 w Warszawie) – polski inżynier budownictwa lądowego, działacz polityczny i dyplomata.
Życiorys Urodził się 19 grudnia 1911 w Lublinie, robotniczej rodzinie Aleksandra (zm. 1952) i Aleksandry (zm. 1975) Furtaków. W czasie I wojny światowej z rodziną przebywał w Rosji. Po powrocie do kraju, ukończył w 1930 gimnazjum matematyczno-przyrodnicze w Lublinie. W latach 1930–1938, z przerwą na służbę wojskową, studiował na Wydziale Inżynierii Lądowej Politechniki Warszawskiej. Po ukończeniu studiów pracował jako inżynier konstruktor.
W 1939 zmobilizowany, jako podporucznik 35 pułku piechoty brał udział w kampanii wrześniowej w walkach na Pomorzu, tam dostał się do niemieckiej niewoli. Osadzony w Oflagu II C Woldenberg, gdzie przebywał do wyzwolenia obozu przez Armię Czerwoną w lutym 1945. W oflagu w ramach „Bratniej Pomocy” Zrzeszenia Studiujących na Wyższych Uczelniach w Polsce prowadził dla jeńców-studentów wykłady z architektury i budownictwa.
W marcu 1945 wstąpił do Polskiej Partii Robotniczej, od 1948 w Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Od 1946 do 1948 był instruktorem Wydziału Ekonomicznego KC PPR. Został także członkiem egzekutywy Podstawowa organizacja partyjna POP przy Centralnym Zarządzie Budownictwa Przemysłowego. W latach 1945–1946 w Ministerstwie Przemysłu i Handlu był zastępcą Naczelnego Dyrektora Centralnego Zarządu Przemysłu Mineralnego oraz pełnił funkcję Przewodniczącego Związku Zawodowego Pracowników Państwowych, w latach 1948–1952 był wicedyrektorem, potem dyrektorem Centralnego Zarządu Budownictwa Przemysłowego w Warszawie, w latach 1952–1953 dyrektorem Zjednoczenia Budowy Huty im. B. Bieruta w Częstochowie, w latach 1953–1954 zastępcą Dyrektora do Spraw Administracyjnych w Zjednoczeniu Budowy Huty im. Lenina w Krakowie, w latach 1954–1956 zastępcą dyrektora w Centralnym Zarządzie Budownictwa Przemysłowego „Północ” w Warszawie, w latach 1957–1962 na stanowisku dyrektora naczelnego Centrali Handlu Zagranicznego „CEKOP” w Warszawie. W okresie 1962 do 1965 był radcą handlowym w Ambasadzie PRL w Sztokholmie. Od lutego 1965 do września 1969 był podsekretarzem Stanu w Ministerstwie Handlu Zagranicznego. Od października 1969 do grudnia 1971 ambasador nadzwyczajny i pełnomocny PRL w Cesarstwie JaponiiDziennik Polski, r. XXV, nr 169 (7905), s. 3..
Zmarł 21 kwietnia 1996 w Warszawie, pochowany 26 kwietnia 1996 w grobie rodzinnym na cmentarzu Bródnowskim (kwatera 8F-4-1).
Ordery i odznaczenia Order Sztandaru Pracy I klasy (1969)Dekoracja wysokimi odznaczeniami działaczy państwowych, "Trybuna Ludu", nr 201, 22 lipca 1969, s. 8. Order Sztandaru Pracy II klasy (22 lipca 1953) „za zasługi w pracy zawodowej w dziedzinie budownictwa przemysłowego”. Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (8 października 1946) „za zasługi przy usprawnieniu transportu kolejowego w Polsce”. Złoty Krzyż Zasługi (25 czerwca 1946) „za zasługi przy zabezpieczeniu, odbudowie i organizacji przemysłu”. Medal 10-lecia Polski Ludowej (18 stycznia 1955) - Uchwała Rady Państwa z dnia 18 stycznia 1955 r. nr 0/194 - na wniosek Ministra Budownictwa Przemysłowego.
Przypisy
Kategoria:Absolwenci Politechniki Warszawskiej Kategoria:Ambasadorowie Polski w Japonii Kategoria:Ambasadorowie PRL Kategoria:Działacze PZPR Kategoria:Instruktorzy KC PPR Kategoria:Jeńcy Oflagu II C Woldenberg Kategoria:Ludzie urodzeni w Lublinie Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Medalem 10-lecia Polski Ludowej Kategoria:Odznaczeni Orderem Sztandaru Pracy II klasy Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa) Kategoria:Pochowani na cmentarzu Bródnowskim w Warszawie Kategoria:Uczestnicy kampanii wrześniowej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1911 Kategoria:Zmarli w 1996