300px|thumb|Hotaru (świetlik) wagashi – tradycyjne japońskie słodycze, które często serwowane są z herbatą. Wagashi są zazwyczaj wytwarzane z roślinnych składnikówAlice Gordenker, “So What the Heck is That?: Wagashi”, Japan Times, s. 11., zwykle robione z mochi, anko i owoców.
Historia W Japonii słowo oznaczające słodycze, , pierwotnie odnosiło się do owoców i orzechów. Chińczycy nauczyli się produkcji cukru od Hindusów i zaczęli handlować nim z Japonią. Handel rozwinął się i cukier stał się powszechną przyprawą z końcem okresu Muromachi. Pod wpływem wprowadzenia herbaty, chińskich słodyczy i przekąsek oraz dim sum, w Japonii zaczęto produkcję wagashi w okresie Edo.
Za najstarsze wagashi uznaje się produkowane od ponad tysiąca lat seijo kakidan. Smażone na oleju sezamowym słodycze, których głównym składnikiem jest pasta z fasoli azuki mają kształt woreczka na pieniądze. Najstarszym sklepem z wagashi jest założona w roku 1000 w Kioto Ichimonjiya Wasuke serwująca aburi mochi.
Rodzaje
Anmitsu: schłodzone galaretowate kostki (kanten) z owocem. Amanattō: (pierwotnie amananattō) gotowana na wolnym ogniu fasola azuki lub inny gatunek fasoli z cukrem i suszone; amanattō i nattō nie są podobne, mimo zbieżności nazw. O-hagi (botamochi): słodka ryżowa kula pokryta anko. Daifuku-mochi: ogólne określenie dla mochi nadziewanego anko. Dango: niewielka, lepka kulka ze słodkiego mochi, zwykle nadziewana na patyk. Dorayaki: okrągły, płaski wyrób składający się z kasutery (z port. pão de Castela, chleb z Kastylii – rodzaj ciasta biszkoptowego, sprowadzonego do Japonii przez kupców portugalskich w XVI w.) owiniętej wokół anko. Hanabira-mochi: płaski, czerwono-biały wyrób z mochi owinięty wokół anko i paska kandyzowanego gobō (łopianu). Ikinari dango: gotowana na parze bułeczka z kawałkiem batata i anko w środku, jest to lokalny wyrób w prefekturze Kumamoto. Imagawa-yaki (także kaiten-yaki): anko otoczone w cieście i usmażone. Konpeitō: cukierki z cukru kryształu. Kusa mochi: „trawiaste” mochi, słodkie mochi połączone z japońską bylicą pospolitą (yomogi), otaczające środek z anko. Kuzumochi: ciastka zrobione z mąki arrarutowej otrzymywanej z rośliny o nazwie kuzu (lub kudzu, ang. arrowroot, maranta trzcinowa, Maranta arundinacea L.). Kuri kinton: mieszanka tłuczonych, słodkich ziemniaków z osłodzonymi kasztanami.
Manjū: gotowana na parze masa an otoczona ciastem z mąki pszennej lub ryżowej, dostępna w wielu kształtach, takich jak brzoskwinie, króliki i grzyby matsutake Mochi: ciasto z klejącego ryżu. Monaka: środek z anko ułożony pomiędzy dwoma chrupiącymi, słodkimi krakersami ryżowymi. Oshiruko (także zenzai): gorący deser z anko w postaci zupy z pływającymi w nim małymi mochi. Rakugan: małe, bardzo twarde i słodkie ciastko, robione z mąki ryżowej i mizuame. Sakuramochi: ciasto ryżowe wypełnione anko i zawinięte w marynowany liść wiśni. Taiyaki: podobnie jak imagawa-yaki, środek z anko jest otoczony warstwą smażonego ciasta, ale w kształcie ryby. Uirō: parzone ciasto z mąki ryżowej i cukru, podobne do mochi. Warabimochi: tradycyjnie wykonane z warabi i podawane z kinako i kuromitsu. Yatsuhashi: cienkie arkusze gyūhi, dostępne w różnych smakach, takich jak cynamon, a czasami złożone w trójkąt wokół kuli z czerwonego anko. Yōkan: jeden z najstarszych wagashi w postaci pasty lub galaretki z anko, utwardzonych agarem z dodatkiem cukru. Akumaki: jeden z wyrobów cukierniczych, wytwarzanych zwłaszcza w czasie Dnia Dziecka (święta chłopców 5 maja) w prefekturach na Kiusiu: Kagoshima, Miyazaki i Kumamoto.
Klasyfikacja Wagashi są klasyfikowane według metod produkcji i wilgotności. Zawartość wilgoci jest bardzo ważna, ponieważ wpływa na trwałość.
Zobacz też hangwa
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne
Zenkoku Wagashi Kyōkai Japan Wagashi Association
Kategoria:Słodycze