mały|313px|Pierwszy przekład sonetu 102 na język polski przez Konstantego Piotrowskiego z 1836 roku.
Sonet 102 (MY loue is ſtrengthned though more weake in ſee-) – jeden z cyklu 154 sonetów autorstwa Williama Szekspira. Po raz pierwszy został opublikowany w 1609 roku.
Sonety 100–103 mają wspólną tematykę, którą są wariacje poetyckie na temat milczenia, zmierzające do jego wyjaśnienia oraz usprawiedliwienia.
Treść W sonecie tym, podmiot liryczny, przez niektórych badaczy utożsamiany z autorem, kontynuuje tłumaczenie swojego milczenia w ostatnim czasie, argumentując, że nawet śpiew słowika stałby się powszedni i nudny, gdyby taki głos wydawał co drugi ptak i można byłoby go usłyszeć przez całe lato. W dalszej treści sonetu wiosna będąca najpierw symbolem młodości ukochanego, staje się sama przedmiotem opisu. Na koniec podmiot liryczny oświadcza, że milczenie jest jednak najlepszym rozwiązaniem, gdyż ich miłość nie wymaga słownej pochwały. Użyte w treści imię Filomeli nie zawiera odniesienia do mitologii greckiej, a jest jedynie poetyckim określeniem słowika.
Polskie przekłady 1836 Niewidzialna dla świata wzrosła miłość nasza, Konstanty Piotrowski 1850 Niewidzialnie dla świata wzrosła miłość nasza, Konstanty Piotrowski 1913 Miłość ma rośnie, choć mdła jest pozornie; Maria Sułkowska 1922 Miłość ma silna, choć wygląd jej słaby, Jan Kasprowicz 1948 Miłość ma sił nabrała, choć pozornie słabnie Władysław Tarnawski 1964 Miłość jest silna, choć słabą się zdawa; Jerzy Sito 1968 Teraz cię mocniej kocham, choć się może zdaje Marian Hemar 1979 Mocniej cię kocham, choć na pozór słabiej Maciej Słomczyński 2011 Miłość moja w moc rośnie, choć słabsza z pozoru Stanisław Barańczak 2015 Miłość ma krzepnie, choć zda się słabnącą Ryszard Długołęcki
Uwagi
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Sonety Williama Shakespeare’a