Bronisław Panek (ur. 17 lutego 1892 w Palikówce, zm. 18 listopada 1963 w Pręgowie) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys Urodził się 17 lutego 1892 w rodzinie Józefa i Marii z d. Jachowicz. W 1912 w Rzeszowie ukończył gimnazjum. Służył w Legionach Polskich podczas I wojny światowej jako sierżant VI batalionu 1 pułku piechoty. W grudniu 1918 dowodził 5 kompanią w grupie ppłka Leopolda Lisa-Kuli. Dwukrotnie ciężko ranny na froncie ukraińskim, w roku 1919 i 1920. Podczas wojny polsko-bolszewickiej walczył w szeregach 23 pułku piechoty. Został odznaczony Orderem Virtuti Militari. 30 lipca 1920 roku został mianowany – warunkowo aż do zakończenia prac przez Komisję Weryfikacyjną z dniem 1 maja 1920 roku – porucznikiem w piechocieDziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 34 z 8 września 1920 roku, poz. 807.. 14 października 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu kapitana, w piechocie, w grupie oficerów byłych Legionów PolskichDziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 40 z 20 października 1920 roku, poz. 960.. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 1129. lokatą w korpusie oficerów piechotyLista starszeństwa oficerów zawodowych. Załącznik do Dziennika Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 13 z 8 czerwca 1922 roku, Zakłady Graficzne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1922, s. 56.. Następnie pełnił służbę w 50 pułku piechoty Strzelców Kresowych w Kowlu.

30 września 1927 roku został przeniesiony do Korpusu Ochrony PograniczaDziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 25 z 31 października 1927 roku, s. 329.. 10 października tego roku został przydzielony do 29 Batalionu Odwodowego w Suwałkach. Zatwierdzany był 17 listopada 1927 roku i 7 kwietnia 1928 roku jako kwatermistrz w składzie komisji gospodarczej batalionu. 18 lutego 1928 roku awansował na majora ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928 roku i 56. lokatą w korpusie oficerów piechotyDziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 5 z 21 lutego 1928 roku, s. 46..

11 maja 1928 roku został przeniesiony z KOP do 17 Wielkopolskiej Dywizji Piechoty na stanowisko oficera sztabuDziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 9 z 26 kwietnia 1928 roku, s. 178.. Następnie w 74 pułku piechoty w Lublińcu na stanowisku dowódcy batalionu. W 1932 roku ówczesny inspektor armii generał dywizji Edward Śmigły-Rydz wystawił mu następującą opinię służbową: „charakter prawy, ustalony, zamknięty w sobie. Solidny. Wykształcenie wojskowe więcej niż przeciętne. Duży zmysł taktyczny. Pracuje nad sobą, interesuje się żołnierzem. Materiał na dowódcę pułku. Wybija się ponad przeciętność”Opinie Marszałka J. Piłsudskiego i marszałka E. Rydza-Śmigłego o oficerach, Instytut Józefa Piłsudskiego w Ameryce, sygn. 701/1/117, s. 159-160..

27 czerwca 1935 roku awansował na podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1935 roku i 25. lokatą w korpusie oficerów piechotyDziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 9 z 28 czerwca 1935 roku, s. 66.. 4 lipca 1935 roku otrzymał przeniesienie do 27 pułku piechoty w Częstochowie na stanowisko zastępcy dowódcy pułkuDziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 10 z 4 lipca 1935 roku, s. 95.. Od 17 lipca 1935 roku do 15 lipca 1936 roku pełnił obowiązki dowódcy pułku. Od 1 kwietnia 1938 roku nazwa zajmowanego przez niego stanowiska służbowego brzmiała: „I zastępca dowódcy pułku”. Od listopada 1938 roku do marca 1939 roku pełnił obowiązki dowódcy pułku w zastępstwie pułkownika dyplomowanego Franciszka Tomsa-Zapolskiego, który przebywał na Kursie Doskonalącym dla oficerów dyplomowanych przy Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie. Wiosną 1939 roku, po ukończeniu przez pułkownika Tomsa-Zapolskiego kursu i przeniesieniu go na stanowisko kwatermistrza Okręgu Korpusu Nr V, objął dowództwo 27 pułku piechoty. Na czele tego oddziału walczył w kampanii wrześniowej 1939 roku w obronie Częstochowy, a następnie pod Janowem i Tomaszowem Lubelskim. Po kapitulacji był jeńcem wojennym Oflagu II C Woldenberg, a następnie Oflagu VII A Murnau. Pod koniec maja 1947 wrócił do kraju, a rok później rozpoczął pracę w fabryce papieru w Łapinie. Zmarł 18 listopada 1963 roku w Gdańsku, trzy dni później został pochowany na cmentarzu w Pręgowie.

W maju 2018 grób podpułkownika został poddany renowacji.

Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 7120 – 17 maja 1922 Krzyż Niepodległości – 13 kwietnia 1931 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”. Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych dwukrotnie Złoty Krzyż Zasługi – 19 marca 1935 „za zasługi w służbie wojskowej”. Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Dowódcy 27 Pułku Piechoty (II RP) Kategoria:Jeńcy Oflagu II C Woldenberg Kategoria:Jeńcy Oflagu VII A Murnau Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918–1921 Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Oficerowie piechoty Korpusu Ochrony Pogranicza Kategoria:Podpułkownicy piechoty II Rzeczypospolitej Kategoria:Uczestnicy kampanii wrześniowej (strona polska) Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1892 Kategoria:Zastępcy dowódcy 27 Pułku Piechoty (II RP) Kategoria:Zmarli w 1963 Kategoria:Żołnierze Legionów Polskich 1914–1918