Rogatka Lubelska w Radomiu – zabytkowy budynek znajdujący się w Radomiu, u zbiegu ulic Żeromskiego i Słowackiego, na skraju parku im. Tadeusza Kościuszki.
Historia Pierwsze rogatki stały w pobliżu bram Miasta Kazimierzowskiego. W miarę rozrastania się miasta, przesuwano je coraz dalejJ. Sekulski, Encyklopedia Radomia, Radom 2012, s. 277–278.
W XIX wieku urządzenie rogatek przy wjazdach do miasta związane było z realizacją założeń planu regulacyjnego Radomia z 1822. W 1824 roku wybudowano rogatki przy wszystkich pięciu wjazdach do miastared. W. Kalinowski, Architektura i urbanistyka Radomia, Lublin 1979, s. 143. W 1919 roku miasto posiadało sześć murowanych rogatek przy ówczesnych ulicach Warszawskiej, Lubelskiej, Kozienickiej oraz Starokrakowskiej. Rogatka lubelska jest obok rogatki warszawskiej jedną z dwóch zachowanych do dziś. Pierwotny, klasycystyczny budynek projektu Henryka Marconiego wzniesiono w 1840 roku przy ówczesnej wschodniej granicy miasta, naprzeciw będącego siedzibą gubernatora pałacu Sandomierskiego. Był on podobny do zbudowanej w 1834 rogatki warszawskiej.
W okresie międzywojennym obiekt utracił swoją pierwotną funkcję. W 1921 roku rogatkę gruntownie przebudowano na potrzeby łaźni miejskiej. Autorem projektu był architekt Kazimierz Prokulski, twórca m.in. Mauzoleum Dionizego Czachowskiego i otoczenia Pomnika Czynu Legionów oraz wielu budynków w Radomiu. Łaźnia działała w budynku aż do końca lat ’70. XX wieku. W 1982 roku przeprowadzono generalny remont budynku. Od 1987 roku obiekt jest siedzibą Klubu Środowisk Twórczych Łaźnia. W budynku dawnej rogatki mieści się ponadto galeria sztuki oraz restauracjaJ. Sekulski, Encyklopedia Radomia, Radom 2012, s. 131.
Architektura Rogatka Lubelska jest modernistycznym, dwupiętrowym budynkiem murowanym. Podcień fasady jest jedynym elementem dawnej rogatki.
Przypisy
Kategoria:Zabytki nieruchome w Radomiu Kategoria:Rogatki Kategoria:Architektura klasycystyczna w Radomiu Kategoria:Architektura modernizmu w Radomiu