Spektrum zaburzeń afektywnych dwubiegunowych () – koncepcja nozologiczna, w myśl której istnieje kontinuum między zaburzeniami dwubiegunowymi (typu 1, typu 2, cyklotymią), depresją nawracającą i subklinicznymi postaciami tych zaburzeń. Według Angsta można mówić o spektrum dwubiegunowym w dwóch uzupełniających się znaczeniach: spektrum ciężkości, od najcięższych postaci psychotycznych i niepsychotycznych przez postacie o mniejszym nasileniu (dystymia, krótkotrwałe nawracające zaburzenia afektywne), cyklotymię, hipomanię, do zaburzeń osobowości typu borderline i temperamentu cyklotymicznego spektrum proporcjonalności nastroju, w którym w środku znajdują się zaburzenia w których nastrój zmienia się od ciężkiej depresji do manii (zaburzenie dwubiegunowe typu 1) lub od stanów subdepresyjnych do hipomaniakalnych (cyklotymia) lub w których ciągłe zmiany nastroju są cechą osobowości (osobowość borderline); po obu stronach spektrum są zaburzenia, w których występują epizody tylko obniżonego nastroju (np. depresja nawracajaca) lub tylko podwyższonego nastroju (np. mania jednobiegunowa).
Akiskal wyróżnił siedem, a potem dziewięć typów w obrębie spektrum choroby dwubiegunowej: typ I – klasyczna choroba afektywna dwubiegunowa z typowymi stanami maniakalnymi typ I½ – epizody depresji z przewlekłymi stanami hipomaniakalnymi typ II – epizody depresji ze stanami hipomaniakalnymi występującymi spontanicznie typ II½ – depresja u osoby z temperamentem cyklotymicznym typ III – nawracające epizody depresji i hipomanii spowodowane farmakoterapią typ III½ – nawracające epizody hipomanii w przebiegu nadużywania alkoholu lub innych środków psychoaktywnych typ IV – depresja u osoby z temperamentem hipertymicznym typ V – depresja z mieszaną hipomanią typ VI – dwubiegunowość w przebiegu otępienia.
Przypisy
Kategoria:Zaburzenia afektywne