thumb|280px|Rezerwat przyrody Imielty Ług. Ług – staropolskie słowo związane z miejscami podmokłymi, które oznaczało: bagno, mokradło, moczar, trzęsawisko bagnistą łąkę, łęg jezioro gaj lub też święty gaj w Biblii, w którym oddawano cześć pogańskim bóstwom nizinę, nizinny brzeg rzeki łąkę smugę w polu
Niektórzy precyzują, że mogła to być bagnista łąka położona wśród lasów (np. Zǔorowi–ług), inni, że nadrzeczna, czasem podmokła.
Według Słownika etymologicznego języka polskiego Aleksandra Brücknera z 1927 roku, sens słów ług i łęg pokrywał się w pewnym zakresie. Obydwa oznaczały nizinę, nizinny brzeg rzeki lub moczar. Zdaniem niektórych badaczy pochodzą one prawdopodobnie od jakiegoś słowa oznaczającego zbiornik wodny lub kałużę, a wyraz ług był używany do określenia podmokłej łąki.
Obszary położone na ługu były to tereny podmokłe. Określenie to stosowano zarówno w odniesieniu do terenów otwartych jak i okresowo zalewanych, porośniętych drzewami. Gleby na ługu (mady wiślane) były bardzo żyzne.
Łuża w nazwie krainy historycznej Łużyce pochodzi prawdopodobnie od wyrazu ług, oznaczającego zbiornik wodny, kałużę, słowo Łużyce byłoby określeniem krainy nizinnej, moczarowej.
Pospolite niegdyś słowo ług przetrwało do czasów obecnych w nazwach własnych.
Zobacz też Ług – inne znaczenia hasła
Przypisy
Linki zewnętrzne na stronie Pracowni Języka Staropolskiego Instytutu Języka Polskiego PAN w Krakowie
Kategoria:Hydrobiologia