Uszatka jamajska (Asio grammicus) – gatunek średniej wielkości ptaka z rodziny puszczykowatych (Strigidae). Słabo poznany ptak występujący na Jamajce, według IUCN nie jest zagrożony wyginięciem.
Zasięg występowania Uszatka jamajska występuje endemicznie na terenie całej Jamajki.
Taksonomia Gatunek ten po raz pierwszy naukowo opisał w 1847 roku angielski przyrodnik Philip Henry Gosse, nadając mu nazwę Ephialtes grammicus. Jako miejsce typowe odłowu holotypu autor wskazał Tait-Shafton na Jamajce. Holotypem była dorosła samica, schwytana rankiem 6 kwietnia, gdy siedziała na drzewie mango.
Niektóre ujęcia systematyczne sugerują, że takson ten jest ściśle związany z uszatką krzykliwą (Asio clamator) i uszatką ciemną (Asio stygius) i że wszystkie trzy gatunki powinny być umieszczone razem w rodzaju Pseudoscops. Nowsze badania oparte na danych genetycznych potwierdzają jednak, że uszatka jamajska powinna być umieszczana w monotypowym rodzaju. Jednak badania przeprowadzone w 2020 roku przez Saltera i współpracowników sugerują, że Pseudoscops jest zagnieżdżony w Asio i nie jest taksonem siostrzanym A. clamator. Gatunek monotypowy.
Etymologia Asio: , asionis lub axio, axionis „jakiś rodzaj uszatej słowy”. Pseudoscops: pseudos „fałszywy”; σκωψ skōps, σκωπος skōpos „syczek”. grammicus: „prążkowany”, od gr. γραμμικος grammikos „linowy”, od γραμμη grammē „linia”, od γραφω graphō „pisać”.
Morfologia Długość ciała 27–34 cm; długość skrzydła 197–229 mm, ogona 96–131 mm.
Dobrze rozwinięta szlara koloru rudego, na krawędziach biała i czarna, dobrze widoczne pióra przypominające uszy; górne partie ciała rude, z drobnymi, czarnymi, falistymi liniami; piersi i brzuch rude z wąskimi, ciemnobrązowymi smugami; lotki i ogon krótkie, z nieregularnie ciemnobrązowym okratowaniem. Oczy ciemne, dziób jasnoniebieskoszary; nagie palce koloru szarego. U młodych ptaków górne partie ciała jaśniejsze, tył ciała jasnoszarawo-brązowy, reszta upierzenia matowo cynamonowo-płowa.
Ekologia Odzywa się wysokim, drgającym pohukiwaniem oraz gardłowym warczeniem. Dość często słychać, gdy powtarza w kilkusekundowych odstępach głośne „k-kwoarrr”.
Gatunek osiadły, zamieszkujący otwarte lasy, skraje lasów, czasem otwarte tereny parków; zalatuje również do ogrodów, w których są drzewa. Spotykany głównie na obszarach przybrzeżnych i nizinnych, rzadziej w górach. Prowadzi ściśle nocny tryb życia, regularnie korzysta z tej samej żerdzi.
Poluje na owady, zwłaszcza chrząszcze, i pająki; zjada również myszy, jaszczurki, płazy bezogonowe i być może małe ptaki.
Lęgi przypadają prawdopodobnie na okres od grudnia do czerwca, gniazdo znajduje się w naturalnym zagłębieniu dużego drzewa lub w rozwidleniu drzewa ukryte wśród roślinności; samica składa 2 jaja. Jaja wysiaduje wyłącznie samica, samiec w tym okresie przynosi jej pożywienie. Brak innych informacji.
Status zagrożenia i ochrona W Czerwonej księdze gatunków zagrożonych Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody nieprzerwanie od 1988 roku zaliczany jest do kategorii LC ( – najmniejszej troski). Gatunek o ograniczonym zasięgu, globalna wielkość populacji nie została oszacowana, ale ptak ten opisywany jest jako dość pospolity. Obszerne wycinanie lasów prawdopodobnie zmniejszyło jego zasięg i liczebność.
Przypisy Systematyka i nazwy polskie za:
Bibliografia
Linki zewnętrzne
Kategoria:Puszczykowate Kategoria:Ptaki Ameryki Północnej Kategoria:Fauna endemiczna Jamajki Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1847 roku