thumb|Koń sokólski (1975) thumb|Koń sokólski w zaprzęgu (1975) Koń sokólski – polska rasa koni zimnokrwistych, odmiana lokalna polskiego konia zimnokrwistego.
Historia Jest to stosunkowo młoda rasa, znana od około 100 lat. Jej nazwa pochodzi od miasta i powiatu Sokółka koło Białegostoku w północno-wschodniej Polsce, gdzie została po raz pierwszy wyhodowana w latach dwudziestych XX w. Rozwinęła się wskutek krzyżówek między polskimi klaczami, z tzw. mierzynów z belgijskimi końmi pociągowymi, ardenami, norfolk roadsteranu, dole gudbrandsdalami i anglonormanami. W rezultacie otrzymano bardzo wszechstronnego, silnego, wytrzymałego o spokojnym usposobieniu lecz niezbyt ciężkiego konia, nadającego się do pracy w zaprzęgu i w poluSusan McBane: Pferde der Welt. Könemann, 1997, s. 238, język niemiecki, .
Opis głowa o prostym profilu duże, łagodne oczy i czujne uszy szyja dość długa, lecz muskularna i szeroka u podstawy łopatki dobrze uformowane i skośnie ustawione głęboka klatka piersiowa wydatny kłąb prosty grzbiet opadający skośnie, muskularny zad nogi mocne i twarde kopyta
Informacje o rasie Nazwa: koń sokólski: średni wzrost: od 152 do 162 cm obwód klatki piersiowej ok. 210 cm obwód nadpęcia ok. 25 cm rodzaje maści: kasztanowata, dereszowata, gniada lub skarogniada miejsce pochodzenia: Polska charakter: Dobry użytkowanie: pociągowy typ krwi: Zimnokrwisty
Przypisy
Bibliografia Tamsin Pickeral Konie i kuce. Kompendium. Warszawa 2006
sokólski