Kuc mongolski – prawdopodobnie jedna z najstarszych ras i jednocześnie, obok koni czystej krwi arabskiej i hiszpańskich, najbardziej znacząca. Pochodzi z Mongolii i wywodzi się bezpośrednio od konia Przewalskiego.
Występowanie Kuc mongolski zamieszkuje Mongolię, północno-wschodnie Chiny i Tybet.
Typy Istnieją cztery główne grupy powszechnie opisywane jako: typ leśny (ili)– jest największy, osiąga wzrost 135 cm, posiada również najmasywniejszą sylwetkę, najbardziej nadaje się do pracy w zaprzęgu i jako zwierzę juczne. typ górski – jest mniejszy, dochodzi do 130 cm, często ma srokate umaszczenie. typ stepowy (wachumusin) – Uważany za najbardziej elegancką odmianę kuca mongolskiego. Ma podobne rozmiary, jak górski i jest pokrojowo bardziej odpowiedni do jazdy wierzchem. typ Gobi, zwany również pustynnym – jest najmniejszy, zwykle z jasnym umaszczeniem. W przeciwieństwie do innych nie wykorzystuje się go do pozyskiwania mleka. Wszystkie one, chociaż posiadają prymitywny wygląd, są żywotne i wytrzymałe, mogą pracować bardzo ciężko i długo, otoczone minimalną opieką.
Cechy budowy zewnętrznej Posiada ciężką, szeroką głowę, profil garbonosy, niezbyt długą muskularną szyję, szeroką i mocną sylwetkę, krótki, dobrze związany grzbiet i potężny zad. Nogi są krótkie i mocne, a kopyta bardzo twarde.
Zimą włosie kuców mongolskich staje się długie i gęste. Rasa ta posiada mocno owłosione ganasze oraz szczotki na pęcinach.
Użytkowanie Są używane jako zwierzęta juczne, pociągowe i wierzchowe, ale stanowią również źródło mleka i mięsa. Klacze po porodzie dojone są przez trzy miesiące, a z ich mleka wyrabia się sery oraz kumys.
Bibliografia Tamsin Pickeral – Konie i kuce. Kompendium. Warszawa 2006 (polskie wydanie)
Przypisy
Kategoria:Kuce