Mychajło Zacharowycz Bondarenko (, , Michaił Zacharowicz Bondarienko; ur. we wsi Bogdanowka w guberni połtawskiej, zm. 27 lipca 1947 k. Oławy) – radziecki lotnik wojskowy, dwukrotny Bohater Związku Radzieckiego (1942 i 1943).
Życiorys Był narodowości ukraińskiej. Do 1927 skończył 7 klas szkoły w rodzinnej wsi, a w 1933 szkołę w Kijowie, pracował jako kowal w kijowskim zakładzie „Arsenał”, do 1936 uczył się w kijowskim technikum transportu kolejowego i kijowskim aeroklubie. Od sierpnia 1936 służył w Armii Czerwonej, początkowo był kursantem wojskowej szkoły lotników w Charkowie, a w 1939 ukończył Kaczyńską Wojskową Wyższą Szkołę Lotniczą Pilotów, był pilotem pułku myśliwskiego w Moskiewskim Okręgu Wojskowym.
Uczestniczył w wojnie z Finlandią jako młodszy pilot 148 myśliwskiego pułku lotniczego, wykonał 17 lotów bojowych, później został zastępcą nawigatora eskadry i dowódcą klucza w Nadbałtyckim Specjalnym Okręgu Wojskowym, po ataku Niemiec na ZSRR walczył na froncie. W czerwcu-lipcu 1941 był dowódcą klucza 241 myśliwskiego pułku lotniczego Frontu Północno-Zachodniego, brał udział w walkach obronnych nad Bałtykiem, wykonując 15 lotów bojowych na samolocie I-153, 4 lipca 1941 został kontuzjowany w walce i odesłany na leczenie do Woroneża. Od września 1941 do grudnia 1942 był dowódcą klucza, dowódcą eskadry i nawigatorem 198 myśliwskiego pułku lotniczego na Froncie Zachodnim (od września do listopada 1941, od marca do maja 1942 i od czerwca do grudnia 1942), na samolocie Ił-2 uczestniczył w walkach obronnych na kierunku rżewskim, w operacji rżewsko-wiaziemskiej i rżewsko-syczewskiej, 31 marca 1942 został kontuzjowany, a 21 sierpnia 1942 ranny w nogę. Od grudnia 1942 do października 1943 był lotnikiem-inspektorem ds. techniki pilotażu 3 szturmowego korpusu lotniczego, walczył na Froncie Briańskim (od maja do października 1943), brał udział w operacji orłowskiej i briańskiej, w 1943 otrzymał stopień majora. Wykonał łącznie 94 loty bojowe, w walkach powietrznych strącił 1 samolot wroga.
W 1947 ukończył Akademię Sił Powietrznych w Monino, w lutym 1947 został dowódcą 103 szturmowego pułku lotniczego Północnej Grupy Wojsk stacjonującej w Polsce. Utonął w Odrze w rejonie Oławy. Został pochowany w rodzinnej wsi, gdzie jego imieniem nazwano ulicę.
Odznaczenia Złota Gwiazda Bohatera Związku Radzieckiego (dwukrotnie - 6 czerwca 1942Указ Президиума Верховного Совета СССР «О присвоении звания Героя Советского Союза начальствующему составу Военно-воздушных Красной Армии» от 6 июня 1942 года // Ведомости Верховного Совета Союза Советских Социалистических Республик : газета. — 1942. — 15 июня (№ 22 (181)). — С. 1. i 24 sierpnia 1943) Order Lenina (dwukrotnie) Order Czerwonego Sztandaru (dwukrotnie - 6 listopada 1941 i 23 września 1942) Medal „Za zasługi bojowe” (5 listopada 1946) I medale.
Przypisy
Bibliografia https://www.warheroes.ru/hero/hero.asp?Hero_id=868 (ros.)
Kategoria:Radzieccy majorowie lotnictwa Kategoria:Absolwenci Kaczyńskiej Wojskowej Wyższej Szkoły Lotniczej Pilotów Kategoria:Ukraińscy Bohaterowie Związku Radzieckiego Kategoria:Odznaczeni Medalem „Za zasługi bojowe” Kategoria:Odznaczeni Orderem Czerwonego Sztandaru Kategoria:Odznaczeni Orderem Lenina Kategoria:Radzieccy lotnicy wojskowi Kategoria:Radzieccy i rosyjscy oficerowie w Polsce 1945–1993 Kategoria:Radzieccy wojskowi narodowości ukraińskiej Kategoria:Uczestnicy wojny fińsko-radzieckiej Kategoria:Radzieccy żołnierze II wojny światowej Kategoria:Urodzeni w 1913 Kategoria:Zmarli w 1947 Kategoria:Zmarli przez utonięcie Kategoria:Absolwenci Akademii Sił Powietrznych