Karl-Heinz Günther (ur. 13 lutego 1926 w Eisenach, zm. 1 października 2010) – niemiecki pedagog i historyk wychowania.
Życiorys Od 1943 roku brał udział w II wojnie światowej (na froncie wschodnim) jako członek personelu pomocniczego niemieckiej Luftwaffe, trafił do niewoli i do 1949 był jeńcem wojennym w ZSRR. W latach 1949–1952 studiował pedagogikę na Uniwersytecie Marcina Lutra w Halle i Wittenberdze. Od 1951 do 1955 roku był asystentem na wydziale pedagogicznym uczelni. W 1955 roku otrzymał stopień doktora. Od 1955 roku pracował w Niemieckim Centralnym Instytucie Pedagogicznym (Niemieckiej Republiki Demokratycznej), a w latach 1961–1970 pełnił w nim funkcję zastępcy dyrektora i był kierownikiem studiów podyplomowych oraz kształcenia ustawicznego. Habilitował się w 1963 roku na Uniwersytecie Humboldtów w Berlinie. W latach 1970–1990 był członkiem, a następnie wiceprzewodniczącym Akademii Nauk Pedagogicznych NRD. Od 1978 roku był członkiem korespondentem Akademii Nauk NRD oraz przewodniczącym Komisji do spraw edukacji i historii szkolnictwa. W 1991 roku przeszedł na emeryturę.
Zainteresowania naukowe Günthera koncentrowały się wokół historii pedagogiki niemieckiej oraz podstaw teoretycznych pedagogiki. Ponadto zajmował się teorią wychowania, planowania oświaty oraz organizacją badań naukowych.
Wybrane publikacje książkowe Die Persönlichkeitspädagogik Hugo Gaudigs, 1957 Bürgerlich-demokratische Pädagogen in Deutschland, 1963 Geschichte der Schule in der DDR (z G.Uhligiem), 1969 Zu einigen Entwicklungstendenzen der Allgemeinbildung, 1980 Zu einigen Problemen der moralischen Erziehung der Schuljugend, 1982 Geschichte der Erziehung (współautor i współwydawca), 1957–1987 Das Bildungswesen der DDR, 1979 Welten der Kindheit und Familie, 1987
Źródło.
Przypisy
Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Marcina Lutra w Halle i Wittenberdze Kategoria:Ludzie urodzeni w Eisenach Kategoria:Niemieccy pedagodzy Kategoria:Uczestnicy walk na froncie wschodnim w II wojnie światowej Kategoria:Urodzeni w 1926 Kategoria:Zmarli w 2010