Dywizje zmotoryzowane – związki taktyczne Armii Czerwonej formowane na podstawie decyzji Komitetu Obrony od 22 maja 1940.
Skład etatowy Skład etatowy dywizji zmotoryzowanej był następujący: dowództwo dywizji, dwa pułki zmotoryzowane, każdy w składzie: dowództwo pułku, 3 zmotoryzowane bataliony (w każdym 3 kompanie strzeleckie i kompania moździerzy); kompania dowództwa, kompania zwiadu, bateria armat (4 armaty 76 mm), pułk czołgów (w składzie 4 batalionów czołgów i pododdziałów zabezpieczenia), pułk artylerii haubic, w składzie: 2 dywizjony artylerii (2 baterie po 4 działa: bateria haubic 122mm i bateria armat 76mm), dywizjon artyleryjski haubic 152mm (3 baterii po 4 haubice), pododdziały zabezpieczenia. batalion rozpoznawczy w składzie kompania czołgów, kompania samochodów pancernych, kompania motocyklowa. dywizjon artylerii przeciwpancernej, dywizjon artylerii przeciwlotniczej (8 armat 37 mm), batalion saperów, samodzielny batalion łączności, batalion transportowo-remontowy, batalion medyczny, inne pododdziały logistyczne. Etatowo dywizja powinna posiadać: 11 534 ludzi, 258 czołgów BT-7 17 T-37/T-38/T-40, 51 samochodów pancernych, 12 haubic 152 mm, 16 haubic 122 mm, 16 armat 76 mm, 30 armat przeciwpancernych 45 mm, 8 armat przeciwlotniczych 37 mm, 12 przeciwlotniczych karabinów maszynowych DSzK, 12 moździerzy 82 mm, 60 moździerzy 50 mm, 80 ciężkich karabinów maszynowych, 367 ręcznych karabinów maszynowych, 1 587 samochodów, 128 ciągników (Woroszyłowiec, T-20 Komsomolec), 159 motocykliMark Siemiowicz Sołonin, 23 Czerwca Dzień "M". Wyd. Rebis Poznań 2008 s. 72–73.
Przypisy
Kategoria:Dywizje zmechanizowane ZSRR Kategoria:Dywizje zmechanizowane