15 Korpus Zmechanizowany () – wyższy związek taktyczny wojsk zmechanizowanych Armii Czerwonej okresu II wojny światowej.
Formowanie Formowanie Korpusu rozpoczęto w marcu 1941 roku w Kijowskim Specjalnym Okręgu Wojskowym. Sztab Korpusu rozlokowany był w Brodach na Ukrainie.
Skład 10 Dywizja Pancerna, 37 Dywizja Pancerna, 212 Dywizja Zmotoryzowana, 25 pułk motocyklowy, oddziały korpuśne: 544 samodzielny batalion łączności, 65 samodzielny zmotoryzowany batalion inżynieryjny, 115 korpuśna eskadra lotnicza.
Wyposażenie 22 czerwca 1941 15 Korpus zmechanizowany liczył 33 935 żołnierzy (93% stanu etatowego) oraz miał na stanie: 733 czołgi, w tym: 69 T-34, 64 KW-1, 418 BT-7 121 T-26, 44 T-28, 17 T-40, 152 samochody pancerne, w tym: 106 BA-10, 51 BA-20, 2073 samochody, 165 ciągników, 131 motocykli.
W dniu 07.07.1941 korpus miał 66 czołgi, a 01.08.1941 zostało tylko 15.
Dowódcy generał major Ignacy Karpezo
Działania W chwili ataku Niemiec korpus znajdował się w składzie 6 Armii Frontu Południowo – zachodniego. W czerwcu 1941 roku korpus walczył w rejonie Dubna z 1 Grupą Pancerną (Bitwa w rejonie Dubno – Łuck – Brody). Z powodu wielu sprzecznych rozkazów korpus spędził całą bitwę poruszając się chaotycznie w trójkącie Radziechów–Brody–Łuck. Oprócz dwóch starć stoczonych przez 10 Dywizję Pancerną jego jednostki nie uczestniczyły w walkach. 7 lipca 1941 roku korpus raportował, że znajduje się w Berezowce (300 km od granicy) z dziewięcioma procentami swoich czołgów
Zobacz też Korpus Zmechanizowany (ZSRR) Atak Niemiec na ZSRR
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Radzieckie korpusy zmechanizowane z okresu II wojny światowej Kategoria:Radzieckie jednostki zmechanizowane utworzone w 1941