mały|Eva Gonzalès malująca w studiu Édouarda Maneta (wym. , po fr. prawo autora) – system prawa autorskiego funkcjonujący głównie w państwach Europy kontynentalnej (zob. system prawa kontynentalnego), w tym w Polsce.

Nazwa tego systemu pochodzi od treści francuskich ustaw: z 13 (19) stycznia 1791 o przedstawieniach oraz z 19 (24) lipca 1793 o własności literackiej i artystycznej. Ustawy te stanowiły, że utwór jest objęty ochroną z chwilą powstania i że ta ochrona jest naturalnym prawem autora.

W odróżnieniu od systemu , system obejmuje autorskie prawa osobiste i majątkowe. Podkreśla się, że prawo autorskie mniej służy społeczeństwu (rozwojowi kultury, nauki), a bardziej ochronie interesów twórcy. W systemie wykształciły się dwa modele: dualistyczny (w którym autorskie prawa osobiste i majątkowe są wyraźnie wydzielone) i monistyczny (w którym nie są). Model dualistyczny obowiązuje m.in. w krajach Europy łacińskiej i Polsce, a monistyczny – w Niemczech ().

Zbiór norm jest ponadto przeciwstawiany normom zaliczanym do prawa własności przemysłowej (, ), a także pojęciu „własność literacka i artystyczna” ().

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Prawo autorskie