Hanns Jelinek (ur. 5 grudnia 1901 w Wiedniu, zm. 27 stycznia 1969 tamże) – austriacki kompozytor i teoretyk muzyki.
Życiorys W dzieciństwie uczył się gry na skrzypcach i fortepianie, w zakresie kompozycji pozostał w dużej mierze samoukiem. Na przełomie 1918 i 1919 odbył krótki kurs kompozytorski u Arnolda Schönberga, następnie w latach 1920–1922 kształcił się w zakresie kontrapunktu i gry fortepianowej u Franza Schmidta w Konserwatorium Wiedeńskim. Pracował jako pianista w kinach i lokalach rozrywkowych, później pisał także muzykę do filmów niemych i dźwiękowych. Po 1945 roku skupił się na pracy pedagogicznej. W 1948 roku został wykładowcą Konserwatorium Wiedeńskiego, w 1960 roku uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1965 roku profesora zwyczajnego. Był propagatorem dodekafonii, wprowadził jej nauczanie na swoim seminarium muzycznym na elementarnym etapie kształcenia muzycznego. W 1952 i 1953 roku prowadził zajęcia na Międzynarodowych Letnich Kursach Nowej Muzyki w Darmstadcie. Opublikował pracę Anleitung zur Zwölftonkomposition (2 tomy, Wiedeń 1952 i 1958).
Otrzymał nagrodę muzyczną miasta Wiednia (1947) i austriacką nagrodę państwową (1967).
Wybrane kompozycje (na podstawie materiałów źródłowych)
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Austriaccy kompozytorzy Kategoria:Austriaccy teoretycy muzyki Kategoria:Ludzie urodzeni w Wiedniu Kategoria:Urodzeni w 1901 Kategoria:Zmarli w 1969